Mapo Letrare

Askush nuk e ndjen aromën e bredhit





Bëni LIKE faqen zyrtare në Facebook
               Publikuar në : 12:00 - 09/02/20 |
Nga Daniela Andonovska – Trajkovska

Daniela Andonovska-Trajkovska (3 shkurt 1979, Manastir, Republika e Maqedonisë  së Veriut) është doktor shkencash në pedagogji në drejtimin e metodikës, punon  profesoreshë universitare në Fakultetin e pedagogjisë – Manastir në grup lëndësh në fushën e Metodikës.


Ajo është anëtare aktive e Qendrës për letërsi, art, kulturë, oratori dhe gjuhë në Fakultetin pedagogjik – Manastir. Është anëtare e Shoqatës së Shkrimtarëve të Maqedonisë (SHSHМ), anëtare e Rrethin letrar të Manastirit, anëtare në Shoqërinë shkencore të Maqedonisë në Manastir dhe kryetare e këshillit redaktues. Kryeredaktore e revistës “Rast”, redaktore në revistën “Sovremeni dijallozi”, “Knizhevni elementi” dhe disa monografive.



Është autore e librit universitar “Kritiçka pismenost” dhe rreth 100 punimeve shkencore profesionale të botuara në përmbledhje referente shkencore ne vend dhe jashtë vendit. Shkruan poezi, tregime të shkurtëra dhe vështrime letrare.


Ka botuar këto përmbledhje: “Poema za marginite”(Poema për margjinat) – 2015, “Cërna toçka” (Pika e zezë) – 2017, “Stapallki” (Gjurmët) – 2017, “Tri” (Tre) -2019, “Kuqa na kontrasti” (Shtëpia e kontrasteve) – 2019, “Elektronska kërv” (Gjak elektronik) – 2019 dhe një përmbledhje tregimesh të shkurtëra „Kafe, çaj i cërveno nebo“ (Kafe, çaj dhe qiell i kuq) – 2019. Është fituese e shpërblimit ndërkombëtar “Noside” në Itali (2019), ka fituar çmimin e SHSHM “Praznik na lipite” (2018), shpërblimin “Kërste Çaçanski“ për prozë më të mirë të pabotuar (2019) dhe shpërblimin “Karamanov” (2019).

Poezi

Rikëndoi nga origjinali  Adem Abdullahu

 

FJALË TË THËRMUARA

I shkunda thërrmijat nga çarçafi,

nuk e hetova se i kisha shkundur

edhe fjalët…

 

Dhe kur më vonë mendimi më ngatërrohej në fyt

në dhimbje lehone e qiell të mbyllur,

pashë zogjtë me gushën plot

me sqepat varur në ëndërr

që koteshin në një linjë ku qielli e toka

takohen në numër pikash pafund.

 

 

 

 

SHTËPIA E KONTRASTEVE

Kur hap derën e përparme të hyj në shtëpi

në të prapmen hija ime del,

e, askush nuk sheh vërshimën

në dhomën time të punës,

nga orkidetë e lulëzura në dritare

në dhomën ditore,

askush nuk e ndjen aromën e bredhit

që hyn nga dritarja e pasme.

 

Dhe askush, ama bash askush

nuk e sheh rrëshirën e padukshme të së kaluarës

në tavolinën e  vogël në të cilën pres miq

me kafe greke, llokum turk dhe çokollatë gjermane.

 

Dhe kur flas zëshëm në pagjumësinë time askush,

ama bash askush nuk mund të dëgjojë

dita si thehet në mua

dhe si në fotografi rentgeni

shpejt ngjitet që askush më pas

mos drejtojë gishtin

në trupin tim të zhveshur.

 

 

DY ÇELËSA

Jetoj me një mace

e cila shumohet në ëndërr

dhe merr të gjitha format e kohës

në gërmadhat mes Partenonit dhe Heraklesë

dhe templarët e Mikelanxhelos

dhe Depresionin e madh dhe kryengritësit

e memorjes sonë kolektive…

 

dhe kur shikoj jetën tonë

në sytë e gjelbër të errësirës

e cila shtrihet qetësisht në pragun e shtëpisë

vrima e çelësit ngadalë relaksohet

dhe çliron gjithë fjalëkalimet

me të cilët kemi mbyllur vetveten

 

dhe më thua:

“Shiko si shkyçet koha

me vetëm dy çelësa prej druri:

njëri jam unë, tjetri je – ti”.

 

Dhe atëherë çliroj atë hije

që në ëndërr mjaullin

dhe lirisht e lëshoj të shëtit qytetit

që t’i gjejë çelësat e fshehur në pesëvijëshin

njëri jam unë – tjetri je ti.

 

MUZIKË

Drita na shikon me sytë tanë

në qiell të hapur e duart shtrirë nga Zoti

 

pa çelësa dhe pa vija këndojnë notat në ne

dhe ngrenë kraharorin e njeriut

që nuk shfrynë

 

universi krijon muzikë të përsosur në ne

kur do ta ndiejmë se nuk jemi vetëm

 

 

KUQ, VERDHË, GJELBËR

Më dhemb qafa dhe supi i djathtë

nga pagjumësia e verdhë që me vigjilencë shikon

se bota është na alarm të kuq

dhe se qielli i gjelbër

kurrë nuk do të na lë

të derdhemi në Unin tonë

që nuk i njeh më

ngjyrat e semaforit

 

 

FOTOGRAFI TË THYERA

Shtëpia ime kishte të thyera në dy vende

dhe të dya ishin në nofullën e poshtme

dhe të dya heshtnin mes dy binarëve të hekurt

dhe të dya nuk mund të flinin natën

por ja nga dhembja

 

dhe mbyllja, o, Zot, mbyllja ghithmonë

kur dilja nga ajo dhe çelësin hudhja rreth rrugës

por përsëri kthehesha në të

dhe përsëri gojën me hekur e mbushja

dhe nëpër dhëmbë kulloja fjalë

grushtin shtrëngoja me fallanga të thyera

 

çdo natë vëja mendimet në bluarëse

dhe shkallëve lëshohesha heshturazi që mos të zgjohem

çdo natë, o, Zot, pika të njelmëta lëshoja

dhe çdo natë Atë e lindja

dhe përsëri në shtëpinë time zgjohesha

mes dy netëve pa gjumë Atë e shihja

mes dy fotografive të thyera – nga fotografia ime ikja

 

Rikëndoi nga origjinali:

Adem Abdullahu

 

 

 

 

 


Etiketa:

CLOSE
CLOSE
Pas