Mapo Letrare

Ato që janë si unë





Bëni LIKE faqen zyrtare në Facebook
               Publikuar në : 19:00 - 22/02/20 |
Nga Alda Merini

ATO QȄ JANE SI UNȄ
Ato që janë si unë dhurojnë ëndërra
edhe sikur krejt pa ëndërra të mbeten.
E falin gjithё shpirtin e tyre tё mirё,
sepse e dinë që pёr tё vetmuarin
shpirti ёshtё si pika e ujit në shkretëtirë.
Ato që janë si unë të ndihmojnë të ngrihesh,
pa pyetur në rrezikohen që do të bien vetë,
sepse shohin vetëm përpara
edhe kur zemra mbetet disa hapa pas.
Ato që janë si unë kërkojnë një kuptim për të jetuar,
dhe, kur e gjejnë, mundohen t’ia mësojnë
edhe atij që më kot mbijeton.
Ato që janë si unë kur dashurojnë,
dashurojnë përgjithmonё
dhe pushojnë së dashuruari kur në duart e jetës
u kanë mbetur vetёm pak
copëza të pambrojtura të vetes..
Ato që janë si unë ëndërrojnë për t’u dashuruar
ashtu siç janë dhe jo si do të donin të ishin.
Të ndryshonin do të donin, pse jo, po për këtë
do t’u duhej të lindnin edhe një herë.
Ato që janë si unë klithin në heshtje
që zëri i tyre të mos ngatërrohet me lotët.
Duke i lënë, ti me siguri do t’ua coptosh zemrën,
dhe, ndonëse e kanë të qartë që po largohesh,
as që kanë për të t’thënë gjë.
Ato që janë si unë dashurojnë fort
edhe kur e dinë se, në këmbim,
nuk do të marrin asnjë thërrime.
Janë mësuar të ushqehehen me pak gjë ato
dhe me atë pak mbajnë ekzistencën e tyre.
Ato që janë si unë në vjeshtën e jetës tënde
do t’i qash për gjithçka që do të mund tё ta jepnin
dhe… se ishe ti, qё nuk deshe.


BLAGA DIMITROVA
(1922- 2003)


DASHURIA


Kam humbur ecjen e shkujdesur,
të qeshurën krenare gjithashtu,
po dhe heshtjen e butë të shpirtit,
freskinë e vështrimit kuturù.
Gjumin?.. Arratisur dhe ai. S’dihet ku.
I humba rrugët që më thërrisnin,
humba rebelimin,
të papriturat, tingujt e këngëve,
të gjitha i humba
dhe lirinë.
Vërtet, më e shpenzuara e botës jam,
po dhe më e pasura:
kam dashurinë.


TȄ JESH GRUA

Tё jesh grua ёshtё dhimbje:
vuan kur zbulon qё je rritur,
vuan kur je e dashuruar,
vuan dhe kur, si nёnё,
tё takon tё jesh e gёzuar.
Por, e papёrballueshme ёshtё dhimbja
tё jesh grua
pa e njohur gjithё kёtё mund,
deri nё fund.

MȄNGJES

Ishte e nevojshme një “Lamtumirë!”
për të kuptuar që s’kishte lamtumirë për ne.

Do ta mbaj përherë me vete këtë agim
si shënjë të një djegieje.
Të ngritur herët në mëngjes,
u nisëm drejt aeroportit gri
dhe ishim të kënaqur
që ishte larg.

Fjala ime e fundit ishte njё buzёqeshje.

Mbi ne, me gishta artisti, agimi i ri
takimin e vërtetë pikturonte.
Ngjyra kishte pak,
shumë kishte vetëm dashuri.

ERIN HANSON

TI NUK JE

Ti nuk je mosha që ke,
apo numri i veshjeve të tua,
nuk je pesha jote,
as ngjyra e flokëve që tund,
nuk je emri yt,
apo gropëzat që ke në faqe;
je tërësia e librave që ke lexuar
dhe e fjalëve që thua,
je zëri yt i përgjumur në mëngjes,
buzëqeshja, që kërkon ta fshehësh,
je ëmbëlsia e saj
dhe e çdo loti të derdhur,
je ulërima e këngëve që këndon
me gjithë fuqinë e zërit,
kur e di që aty je vetëm ti,
je gjerdani i vendeve ku ke qënë
dhe e vetmja që mund të quhet shtëpi,
je gjithçka që ti vërtet beson,
je shuma e njerëzve që i do,
moria e fotove nëpër mure
dhe e ardhmja që pikturon.
E pamasë është bukuria jote,
veç e tillë, që të largohet
në çastin kur vendos të bëhesh
ajo që ti nuk je.
\

HILDE KUHN

Dashuroj dikë,
kam ndjenjë të njerëzishme jo për një,
po për shumë njerëz,
veç nuk ndihem prej askujt e lidhur
dhe kёshtu e kam më të lehtë për të ikur.
Mё vjen keq qё nuk dita t’i kthej ndjenjat e mia
në atë që dua më shumë, në poezi,
por tani po e shoh se kjo qё jam duke shkruar,
dhe që gjithnjё e kam dashuruar,
mё flet me gjuhën e vet,
për ta pranuar pa shumё nuanca ,
po thjesht bardhё e zi, si poezi .

Do tё desha që këto të mos ishin fjalë,
po shprehje e njё testamenti të vogël,
veç jo si kёrkesё e ndёrgjegjes për largim,
ndonёse ajo ka kohë që, e lodhur, do tё qetësohet.
E si do tё ishte testamenti im?
Gati-gati si trashëgimi që u lё tё tjerёve
dallandyshja në fluturimin e saj pa kthim.

KUR BALERINȄ TȄ VJETȄR DO TȄ JEMI

Kur balerinë të vjetër do të jemi
dhe bora e flokëve të tu
do të ngatërrohet me bardhësinë e mëngjesit,
kur trupi im do të dridhet
dhe jo vetëm ngaqë të dua;
kur do të jenë qetësuar erërat,
ikur të nesërmet e fëmijëve tanë,
hapur krejt dyert e dëshirave tona;
kur t’i kem mbaruar luftërat e mia,
apo dhënë përfundimisht një emër nevojës sime
nё përgjigjen e letrës së fundit,
kur do të kesh boshatisur dhomat e tua,
falur, më në fund, fatin tënd,
ndjekur një armik pa emër,
atëhere do të vë këtë këngë
dhe me ngadalë e të lodhur
do të ngrihemi të dy.
Do të të hedh dorën si një i porsadashuruar.
dhe do të vallzojmë deri në fund.
Do të jem burrë dhe pse pa forcë
dhe ti më e bukur do të dukesh, ndonëse kaq e lodhur.
Puthja e fundit si e para do të jetë,
pasuruar me shijen e jetëve tona.
Vetëm atëhere do të jem i sigurt
që jo më kot kemi jetuar bashkë.

INGEBORG BACHMANN
(1926- 1973)

ÇDO DITȄ

Lufta tashmë nuk shpallet,
vazhdohet.
E jashtëzakonshmja
është kthyer në të zakonshme .
Heroi
gjëndet larg luftimeve,
i dobëti,
te zonat e zjarrit.
Uniforma e sotme është durimi,
medalja s’është veçse ylli i mjerë i shpresës,
varur poshtë zemrës.
Jepet
për braktisje flamuri,
për akte trimërie ndaj mikut,
për tradhëti sekretesh, që s’kanë më vlerë
dhe për moszbatim të çdo lloj urdhëri.
Ta akordojnë
kur s’ndodh më gjë,
kur gjëmimet e predhave janë shuar,
kur armiku është bërë i padukshëm
dhe hija e riarmatimit
nxin gjithë
qiellin.

MARINA CVJETAJEVA
(1892-1941)

DUA LARMINȄ

Ndryshe nga ju, unë dua larminë,
mirëkuptimin, lirinë.
S’dua të mbaj me detyrim askënd
dhe s’dua që të tjerë
të më mbajnë të mbërthyer në vend.
Jeta ime është histori dashurie
me shpirtin tim,
me qytetin ku jetoj e marr frymë,
dhe me pemën në skajin e një rrugice të humbur.
S’më duhen shumë gjëra
për të qenë e lumtur.

MARTHA RIVERA-GARRIDO

MOS U DASHURO ME NJȄ GRUA QȄ LEXON

Mos u dashuro me një grua që lexon,
me një grua që ndien shumë,
me një grua që shkruan.
Mos u dashuro me një grua plot kulturë e aftësi habitëse,
apo të dalldisur e çmendarake.
Mos u dashuro me një grua që mendon
e ia njeh vlerën diturisë
dhe që, veç kësaj, është e zonja të fluturojë
me besim në vetvete.
Mos u dashuro me një grua që qesh
apo që qan ndërsa bën dashuri,
me një grua që di ta kthejë shpirtin e saj në epsh dhe,
më keq akoma do të jesh
po dashurove një grua që pёrhumbet n’poezi,
( Këto janë më të rrezikshmet! ).
Keq do ta kesh, gjithashtu,
dhe me një grua, që është e aftë të qëndrojë gjysmë ore
përpara një pikture,
pa le të mos jetojë dot pa muzikë.
Mos u dashuro me një grua depërtuese, të hareshme, të shndritshme,
të panënshtrueshme, që dhe respektin e harron.
Sepse, po u dashurove me një grua si kjo,
që mbetet a s’mbetet me ty, të do a nuk të do
s’ke pёr t’u
larguar dot kurrё prej saj.
Jo!

WISLAWA SZYMBORSKA
(1923-2012)

DASHURI ME SHIKIM TȄ PARȄ

Janë të dy të bindur
që një ndjenjë pa pritur i bashkoi.
Eshtë e bukur kjo siguri,
por pasiguria është edhe më e bukur.

Ngaqë nuk njiheshin më parë
besojnë se kurrë nuk ka ndodhur gjë midis tyre.

Po ç’mendojnë për këtë rrugët, shkallët, korridoret,
ku prej kohësh mund të ishin takuar?

Do të desha t’i pyesja ata,
nëse nuk e kujtojnë,
a janë përballur,
qoftë dhe një herë te ndonjë derë rrotulluese?
Po pas përplasjes mes turmës që shtyhej
a kishin thënë rutinshëm “më fal”?
Ndoshta u vijnë ndërmend fjalët
“I keni rënë gabim numrit të telefonit”?
Kot. Përgjigjen e di:
”Jo”.
Nuk kujtojnë gjë.

Do të habiteshin shumë po të dëgjonin
që rasti prej kohësh luante me ta.
Nuk ishin ende gati
të bëheshin fat i njëritjetrit.
Fati u afrohej, u largohej, u priste rrugën dhe,
duke mezimbajtur një nënqeshje tallëse,
largohej me vrik.

Pati ca shënja, sinjale,
ç’rëndësi ka se të pakuptueshme:
tre vjet më parë ose të martën e kaluar,
a nuk u kaloi një gjethe e vogël
nga një shpatull te tjetra?
Diçka pati humbur, po diçka tjetër u gjet…
mos vallë topi i ngecur në kaçubet e fëminisë?
Byzylykë dhe zilka
ku, para kohe,
mbështetej njëra dorë, që vihej mbi tjetrën.
Te tilla dukeshin dhe disa valixhe
të stivosura në një vendbagazh.
Një herë tjetër, natën,
ndonëse me hutim nga zgjimi,
vihej re se ishte parë përsëri e njëjta ëndërr!!!

Në të vërtetë çdo fillim
është vetëm një vazhdim
dhe libri i ngjarjeve është i hapur.
Si gjithnjë, përgjysmë.

TȄ PAKTȄN PȄR NJȄ ÇAST

…Nuk ka jetë
që, të paktën për një çast,
të mos jetë e pavdekshme.
Vdekja ëёshtë gjithmonë e vonuar
në atë grimë kohe.
Më kot rropatet me dorezën
e një dere të padukshme.
Kohën e arritur nuk ia rrëmben dot askujt.

Perktheu Harallamb Fandi


Etiketa:

Pas