Mapo Letrare

Çelësi i fatit









Bëni LIKE faqen zyrtare në Facebook
               Publikuar në : 16:58 - 20/10/20 |
mapo.al

Rovena Shuteriqi



Çelësi i Fatit


Çelësi u dëgjua rënkueshëm drynit të derës, duke i dhënë qetësisë së korridoreve, një shuplakë zgjimi nga fjetja e përkohshme. Kërkëllitja e menteshave të provokonte rrënqethje në gjithë trupin.




Dy duart e tyre u kapën vetëtimthi, duke reaguar në mënyrë të pavetëdijshme.



Trupat e tyre rrëshkitën pragut të derës, duke e futur në dhomën e errët.


Besimi kërkoi me dorë çelësin e dritës.

Befas një dritë e zbehtë u shpërnda në të gjithë dhomën.

Mobiljet brenda saj, ngjanin më tepër me rraqe, se sa me diçka të përshtatshme të epokës.

Syri s’të zinte asgjë tjetër, përveç dy krevateve tek, të bashkuara në qendër, thua se rrinin me pahir me sho-shoqin.

Mbështetur sup më sup, qëndronin si dy statuja të pajeta, që prisnin penelatat e skulptorit për t’iu dhënë ngjyra, jetë.

Besimi i shtrëngoi dorën Shpresës dhe e vështroi drejt në sy. Shikimet e tyre u ndalën aty tek ëmbëlsimi, prekja, admirimi.

S’ishte e vërtetë!

Jo, jo!

Këmbët i kishin urdhëruar drejt një hoteli që as në GPS, s’duhej të ishte arshivuar.

Dhe ja, tani qëndronin  aty, përballë njëri-tjetrit me duart e zemrën që u dridhej.

E afroi pranë trupit të vet, duke i dhënë një puthje ballit, Shpresës.

Ajo ngriti kokën pafajshmërisht me buzët që i dridheshin nga ankthi dhe ndjenjat e pakontrolluara.

-Eja të ulemi më parë,-foli ai- koha është e jona deri në mbrëmje vonë!

E tërhoqi drejt vetes dhe u ulën buzë krevateve që qëndronin akoma të ftohtë e të pajetë.

I zuri kokën mes duarve të vet dhe filloi të kërkonte në fytyrën e saj, atë që ai e ëndërronte prej kohësh, të zbulonte në fytyrën e një femre që do dashuronte, mirësinë, çiltërsinë.

E hulumtonte i përhumbur, pakuptuar se edhe ajo po bënte të njëjtën gjë me të.

Secili në arritjen e trofeut të vet.

Një trokitje dere i bëri të vijnë në vete.

Ishte pastruesja e dhomës, e cila u solli disa peshqirë të bardhë.

Qeshën të dy pasi ajo u largua dhe pas pak erdhi ajo, puthja e parë, e turpshme në fillim me prekje të shpejta e pothuajse përciptazi, me buzët që sa vetëm takoheshin mes tyre e lëshoheshin përsëri për të kaluar në puthjen e rradhës.

Dora e tij kaloi mbi flokët e saj duke ia ledhatuar me gishtat e tij.

Ajo puliste sytë papushim duke treguar emocionet e saj.

-Të dua më pranë vetes!- i tha ai.

Ajo u struk në kraharorin e tij mashkullor e muskuloz, duke ndjerë njëkohësisht edhe forcën e krahëve të tij.

Krahë, që do u besonte kurmin e saj në orët në vazhdim.

Puthjet filluan përsëri duke ëmbëlsuar buzët parreshtur, duke iu premtuar afsh e zjarr ndjenjash. Sytë lëshonin xixëllime nga kafshimet e pafajshme dhe dridhmat e trupit nën fërgëllimet e rënkimeve nga ndjenjat.

Drita në dhomë sa vinte e bëhej më e fuqishme. Po të hapje sytë, frika e verbërimit prej saj, të kujtonte fluturat që sillen instiktivisht rrotull burimit të dritës.

Kështu që , loja mes dy të dashuruarve, vazhdoi si në ëndërr. Me delikatesë filluan të zhveshin njëri-tjetrin, duke mos i lënë puthjet, jetime. Etja dhe dëshira për të eksploruar më tej, i çuan në lakuriqësinë e ndjenjave luftarake.

S’kishte më as siklet, as turp në mes tyre.

Kurmet flisnin lirshëm ndaj çdo dëshire.

Çarçafët e bardhë filluan të mblidheshin aty-këtu. Zhubrat filluan të bëheshin më të thella dhe më moskokëçarëse.

Sytë e njërit kërkonin ankorim tek sytë e tjetrit. Tani flisnin dhe ulërinin vetëm ato.

Një herë ëmbël e një herë, “egërsisht”.

-Shpresa ime!-pëshpëriti ai.

-Besimi im!-shushuriste veshit të tij, ajo.

-Princeshë e shpirtit tim!- ia kthente ai.

-Lumturi shpirti!-ajo.

Muret përreth mbanin vesh. Kishte kohë që nuk kishin ndjerë e parë, dy vatra zjarri që digjeshin në një.

Dhoma e pajetë më parë, merrte ngjyra ylberi tashmë.

Heshtjen e vriste zhurma e krevatit nën rritmin e kërcimit të ndjenjave.

 

 Vjollca Aliaj

 Më lart se Retë

 

Eshtë një shkëlqim dielli

gjithmonë i artë dhe i magjishëm,

Një qiell i kthjellët këtu në qytetin e rrëmujës

ku vetëm zemra na mbetet

Biem përmbys dhe ngrihemi më lart se retë

I bëjmë lulet të mos vyshken

Nëse e gjithë dashuria do të na mjaftonte

për të përfshirë hapsirat

at’here lumturia si një skelet bukurie

mrekullisht do të klithte duke e mbështjellë botën…

Të tërë!

 

Pesha e Heshtjes

 

Këtë mbrëmje sjell ndër mend buzëqeshjen tënde

Trishtimin për fjalët që nuk t’i thashë dot kurrë

Lulet e orkidesë agkthyese,

Ndarjen…

 

Pesha e heshtjes si pesha e përfytyrimit

Me qetinë e pritjes ,

Me forcën e ëndrrës,

Me shpërthimin e padurimit,

Me shkelmimin e ajrit,

Me lëngatat e drojës,

 

Nëpër qerpikë kristale kripe si ëngjëj

Një fluturim albatrosësh nën energjinë e erës

Kujtime, këngë në venitje

Zambakë të shtriqur në ujrat e syve

 

Nën peshën e heshtjes

Gjithçka e pamundur…

 

E bukur bota e ëndërrimeve

 

Parfumi i marsit përshkonte udhët,

Si një pulëbardhë,

Prekte, shponte, shkëputej

Deri në kthim

 

Thirrnim çmendurisht me zërin e shpirtit

në kupë të qiellit,

E etur bota e arratisjeve

Fundi i shekullit ende larg…

 

Të kthyer drejt njëri tjetrit,

Përpëlitëm frymët “Amore e Psiche”,

Konturet e ishullit, gadishullit

Litarë ankorimi…

Tashmë kishim filluar të flisnim gjuhën e “gllabërimit”

Të peshonim jetën në kandarë udhësh ,

Të ndërmendnim…

 

E bukur bota e ëndërrimeve

Fundi i shekullit ende larg…

 

Enton Bido

 Çast E Përjetësi

Nga puthja vallë erdhi vrik rrufeja,
që buzën përflaku dhe mishin e kalli ?
Nga ashti të lindë, vizëllojë ajo dritë
që shpirtit i ndrit si anijeve fari ?

Kohë e parrokshme të shkon nëpër gishta,
si grimëçasti në shkretani të pafundësisë,
tek rendja të të prekja rroka veç erën
prej ajri fluturak që firon përjetësish.

 

Sa një Psherëtimë

Dritëza qyteti në sy hyjnë ,
shigjeta fotonesh në retinë,
Silueta, qelqnaja, frymorë,
si vorbull tornadoje vijnë.

Gjithë botë e njeriut
lë gjurmë në Kohē
sa një psherëtimë.

 

Teuta Sadiku 

Kronikë e Qytetit Tim

 

Qyteti im, sa i shkejdesur dukesh sot

Dhe mua më tremb llulla  e ndezur që ti mban në gojë

dhe  tabu-yçklat e mbështjella në atë bark pjellor.

Ndalem para vijave të bardha tek semafori

në vijë të parë të frontit

një ushtri e  tërë me femra,mbi supet e tyre

ngrihet gjithë bota.

Tek ajo rrugica me një sy llampë

shitet Dashuria mbi një shtrat antik

Ajo hyn nga porta e pasme ,në heshtje

ngjit ca të posaçme  shkallë

njëri gji  i fryrë në trotuar i kullon gjak

tjetrin ia prenë, se ka .

 

Qyteti im,

Atje para hotelit më luksos europian

Parakalon prapavija,

Vajzat  e brishta që të buzëqeshin me ngulm,

në duart delikate mbajnë  kartë- vizitat.

për të hyrë  në parajsë.

Sa shumë djeg dielli

Dhe ti strukesh nga ethet në karrigen e kafenesë

Vetëm llomotit

e mbllaçit lajmet e fundit të  gazetës.

Më poshtë në fund të shëtitores

Kur hodhe njërën këmbë mbi tjetrën

Mu dhimbse, ashtu pa taban,

Në këtë stinë turistike mbytëse.

 

Hënë Gushti

 

dhe mjaftoi vetëm hëna atë natë

varur medaljon në gjoksin e natës

dhe gjithshka u bë  e vogël sa një gogël,

në gjithësi mbetëm  vetëm unë dhe ti

Ti udhëtar që më mësove   shenjat e gjithësisë

ëndrrambledhës  dalë nga përrallat klasike

perandor dhe skllav i dashurisë

një yll mund ta zbresësh për mua

në flokë të ma vendosësh karficë.

E vetmja llampë që dot se fikëm

kjo hënë  gushti sa shumë  po ndrin

dhe unë tashmë më se e bindur them

vetëm rrugaçët dinë të bëjnë dashuri

pasi  thyejnë llampën e hënës

llastiqet i fshehin në kostumin e dhëndërisë!

 

Aleksander Shallvari

Matilde

 

Një këshillë!

Kurrë mos dashuro poetët,

Janë të pabesë,

Të tradhtojnë për një bletë,

Për një horizont hark balenë

Për një perëndim të kuqërremtë!

Për një gjethe që bie në vjeshtë!

Matilde!

Janë duhanxhi e pijanece!

Janë me huqe e kurrë të qetë,

Janë si deti në dimrin e ngrirë,

Si lumenjtë që nuk flenë kurrë!

Matilde!

Dashurojnë pa patur frikë,

Ata gjumë pakët mbushur me ëndrra

Janë të pacipë!,

Janë dashnorë të marrë,

Bëjnë seks me ty

Kurrë pa të parë,

Kurrë pa të prekur, krijojnë

Skena që ti fluturon në qiellin e shtatë!

Kujdes, Matilde!

Është mëkat t’ju bindesh poetëve!

Ata nuk njohin kohë,

Nuk njohin as veten në momentin kur ;

Fantazia i dërgon përgjatë trupit tënd,

Të paudhet poetë!

 

Hej! Matilde!

Ata krijojnë kurthe idilike

Me parqe babilonese dhe Adame të pavdekshëm,

Ata nuk e hanë mollën e pjekur

Nuk i besojnë përrallës se vjetër!

Janë të pandreqshëm…

Matilde!

Kujdes nga sytë e tyre vëzhgues,

Po të zhveshin një nga një veshjen tende

Derisa të gjejnë shpirtin e vuajtur…

Aty fillojnë e “punojnë” poetët!

 

Matilde!

Nëse një ditë do mbetesh e tyre viktimë,

Mos thuaj pse nuk të kisha lajmëruar!?…

Matilde!…

Askush nuk dashuron me bukur se poetët…

 

Prelud!…

 

Fletët e pentagramit lotojne mbi harkun e një violine

Gishtat luajnë mbi virtuizitetin e një valsi të lashtë

Harqet e kësaj orkestre formash magjike

Ma bëjnë xheloze dhe Xhakonden e ngrate.

 

Kur gishtat e mi ndjejnë tendën lëkurë

Fshehur e ngrohta pas flokëve të gjatë

Ca pika vese mbi qafë xixellijne

E lënë pas një dritë të bardhë… të bardhë.

 

Ashtu, si papritur ky dirigjent i çmendur,

Tërbohej duke tundur duart poshtë e lart

Përse kjo violinë zeshkane luan për qejf të vet kaq dendur

E kitarës i këputen telat një nga një?

 

Beethoven shkulte një nga një

Flokët e bardhë mbi tastierë

Nuk gjente dot titullin, kish një javë

Që i shfaqej në ëndërr e njëjta siluete.

 

Ish betuar e sterbetuar që këtë mrekulli

E kish parë, apo ëndërruar për vite me radhë

Përse nuk i kujtohej si e quanin tani

Përse e kish lënë memorja këtë natë?

 

Eureka! Eureka! Eureka! Thirri plot gaz

Ju kujtua një konteshe e madhe

Personifikim i duarve që qëndisin

Matilde, ish kryevepra e radhës.

 

Matilde – dhe luanin violinat,

Matilde – dhe ciceroninbilbilat

Matilde – dhe gumezhinin rrugët

Matilde – dhe bubullonte zemra.

Deri sa ne qytetin e lashtë

Ra nata…

 

Matilde!

 

Matilde

Në qiellin tënd sonte bie shi

Në qiellin tim breshëri thyen xhamat e kristaltë të heshtjes

Dikush në pabesi

Ta kishte prishur qejfin

Nata jote kishte fshirë dëshirën me kenë e përkëdhelur.

Mbetet, vetëm të flesh mes bubullimave

Që shpirti i nxjerr me duf!

 

Askush nuk e di pse krevati yt

Sonte fle i ftohtë

Ajo dorë që prisje nga larg

Mbeti e varur në hiç

Sytë hedhur mbi abazhur

Ndiqje lojën e një fluture me dritën e zbehtë.

Derisa flutura u dogj dhe ra përdhe.

 

Matilde!

Nuk i ndjen oshetimat e grykës përballë?

Në shtegun e mbytur nga lotët

Ky zjarr që ke brenda mbeti i vrarë.

 

Në natën tënde bie shi,

Në tënden nudon

Hedhin valle me mijëra sy xhelozesh

Të përpijnë me jargët mbi buzë

E ti,

E lagur ndjen ftohtë,

Neveri!

Diafragma mbyt gjoksin e plotë

… Si një flutur e djegur

Bie përtokë.

Me një pikë loti varur në sy.

1


Etiketa: , ,

CLOSE
CLOSE
Pas