Aktualitet

Cikël poetik – Rrinte ulur mbi heshtjen…








Bëni LIKE faqen zyrtare në Facebook
               Publikuar në : 16:18 - 12/12/20 |
mapo.al

Frrok Kovaçi



Mulligjiu


Rrinte ulur mbi heshtjen..
banori i fundit i fshatit tè braktiur.
Nè vetmi, deshifron kènget e zogjeve
si lajmètar tè qjellit



Naten, frika mprehè degjimin
Qook’ qook’ thèrret njè zog’



Degjoje o Zotè.
Ç’far thote..!?


..Mijtè e mullirit kan uri..
Mokrat blujne dhimbje dhe trishtimin
e eshtrave pa varr tè
Mulligjiutè

Mana ferra

Dikur i haja té shuja uriné
Paçka se grisesha neper ferra sot’ mi serviren si luks rafinato
Dy kamarjera.

Djeta e trazuar e varferis sime
Mana, thana,dardha te egra
I solli kamarjere me rroba té gjelberta me gishtri té holle gjth’ delikatesa.

Ne pjaten e luksit, ishte pylli si risi
Fruta te verdhe te kuq te zi.
Dhe zukama e bletéve,
Dhe kenga turtullit, ishin aty
Ne gjoksin e kamarjeres
me sy te zi.

Quditem me femirin time
Si paskem linde “kaq i pasur”
Megjithse gjith femirine
Eca keme zbathur

O bote virane .O shkelqim i ri
Varferine e dikurshme
Ma afrojné per “zoteri”

Bujar Meholli

 

Shpirt shqiptar

Kur muzgu i dendur bie ngadalë e shtrihet

mbi bar-bufetë, godinat dhe rrugët gumëzhitëse,

shumë muzikë dhe vrull vërtitet rreth kokave njerëzore.

O shpirt i lashtë shqiptar, ç’i do trajtat ekzotike

atë opium që të trallis dhe të shpërfytyron?

Lëre hashashin shqiptar të depërtojë në brendësinë tënde,

çlirohu, në kupa mbyte trishtimin, këndoi dashurisë

si bard i lumtur, fli pastaj i qetë mbi dheun lavdiplotë

larg fanfarave ironike, duarve që të ledhatojnë pasi të kanë ngufatur.

Shpirt shqiptar, unë të këndoj me afsh, ik tutje-tëhu larg verbërisë,

simotrës së injorancës. Koloriti i harlisur i qytetit të deh kur e sodit

nga piedestali, është dhembshurisht i bukur si peizazh impresionist,

le të gjallërohet jeta aty poshtë, shpirt shqiptar!

Le të lulëzojnë sërish kopshtet tua të famshme,

ngazëllimet rinore & drita e amshuar.

Zallamahia të merr pas, shtrydhesh në moralin surrogat,

ndaj merrja vrapit atje tej larg despotizmit,

lundro përmes ujërave sublime drejt zenitit,

atje do të arrish o shpirt i lashtë kur të mbulohesh nga tisi i mençurisë,

i çliruar nga prangat e kiçit që të mbërtheu gjatë…

 

 Besim Elezi

 

O dheu im!

Më thuaj, çfarë të bëj o dheu im!

Kam dy mijë vjet që veç të pyes

Kam gjak të paktë, dhe sa trishtim

Këngë të lotëta, si lumë rrëmbyes.

 

E di, je tokë e zotave me fustanellë!

Kokës u ndriste plisi në mes të territ

Gaz e vaje në zemër, më ke mbjellë

Kur ti më linde, e kur t’erdha prehërit!

***

Më thuaj, çfarë të bëj o dheu im!

Për ty jam një lot, ti më je rënkim.

 

Dritan Osmani

 

Ti nuk e pe..

Ti nuk e pe se si u shemb

Ai horizont tutje i përflakur..

Nën këmbët e tua si pikim i akullit

Nën sytë e tu si qiell i kapur..!

 

Ti nuk e pe, as se si..

Atë burrë të ndrojtur, i mjegullimtë

Si një pemë i vjelur prej vjeshtës,

Shiut t’i varej te gjinjtë!

 

Dhe c’farë nuk thanë për të më pas..

Të marrë e bën, e bën dashnor, e bën të bukur..

Shkruar pati në porta me gishta zemre:

-Veç për një puthje ju qesh lutur!

 

Ti nuk e pe se si u shemb, jo..

Si vjeshtë e vjelur ai burrë i bukur

Askujt si dhembi plag’ e tij, edhe pse

Veç për një puthje, këtej qe dukur!

 

U kthyem ne gur

U kthyem ne gur

kur na braktisi magjia e jetës,

a gurët janë njerëz

që i ka braktisur magjia e jetës.

 

Na ledhaton era trupin,

myshqet na rritem në trup

ndihemi te vjetër sa bota e me te vjetër.

 

Mbytur ne gjakun tone

qe nuk i përket gjakut te botës.

Mbytur ne humbjen tone

qe nuk i përket humbjes se botës.

 

Për te përshkruar veten e boten

na u desh rrudhat e tim eti,

buzëqeshja e nënës,

gjithë magjia e fijeve te barit.

Ishujt e flohmarkteve1 dhe

fëmijëria e rrugës se qumështit.

 

1Pazar i gjerave te lira ne Gjermani.

Sevillje 6 Janar 2014

 

Tingulli i vetmisë mes pafundësisë së detit

Tingulli i vetmisë

Mes pafundësisë se detit

Dhe perëndimit te Malages.

 

Ku je ëndrra ime?

Ne çfarë cepi muzesh fle?

Iku Hamburgu me gjithë rrugët

ku humba hapat dhe fitova guximin.

 

Ku je perëndimi i Malagës?

Mbështjellje si shall rreth qafës e mbrëmjes.

 

Megjithëse largësinë ndërtuar mbi duart e mbi trup,

Tiranën e njoh ende me rremujën pa fund

dhe Dajtin mbi sup si perëndi.

E njoh dhe e dua si vrapimin e zogut mbi liqen.

 

Do shihemi me gjithë detet e rrugët sërish,

dhe do ndihemi të rinj.

 


Etiketa: , , ,

CLOSE
CLOSE
Pas