Mapo Letrare

Ditët i duken të pafund






               Publikuar në : 16:45 - 22/06/19 |
Lindita Arapi

Lindita Arapi


Koha

Është filli

I lëmshit të leshtë e të shthurur

Përreth gjunjëve të nënës

Teksa thurte trikon time.

Tashmë vendi i saj është bosh

Ime më nuk sheh më nga sytë

Dhe ditët i duken pafund.

Tirana pa miq

TIRANA është bosh

Pa bori makinash, pa taka të larta

Nga tavolinat e kafeneve pikon shi.

Valë-valë pulëbardhash udhëhumbur

më fshikin të trullosura.

Ikin në kërkim të detit.

Lajmëtaret e para në Tiranë.

Cilin shpirt keni parë nëpër qiell?

Cilin nga miqtë e mi nuk do ta shoh më kurrë?

Tirana zbrazet,

unë vij të lidh nyjet e këputura

Të ngjis me netë vere pjesët e mbetura bosh të jetës sime

Me ato të miqve të mi.

Jetën që ndodhi pa mua.

Po nuk ju gjej më.

Vetëm kujtimet.

Kush ka soditur ujërat që rrjedhin kuturu?

Rrëkezat nuk lidhen, dhe po qe se takohen rastësisht, ndahen sërish.

Kjo është jeta pa ju, miqtë e mi.

Derisa një ditë vdekja të më gjejë edhe mua,

Në mos në ndonjë kafene të mbushur me kujtime

Në shtrat, flokërënë nga historitë e pajetuara.

 

I huaj

Një gjethe lënë erës

Pa peshë, për rrjedhojë pa humbje!

Luhatet në ajër

Pa e prekur dot tokën e sigurtë.

 

E pambrojtur

Mbetet edhe po të prekë dheun

Që premton shpresën

Nuk mund të ulet në asnjë strehë.

Është gjethe e ardhur nga larg.

E huaj.

 

Vërtitet ajo vërtitet

Brenda boshësisë së ajrit

Era bëhet udhë

Ndërsa liria pa qëllim

Qorrsokak.

 

Lumi

Duke vështruar përditë

Mëngjeseve e pasditeve

Ditë e natë duke vështruar pa lëvizur

Si e shituar lumin,

Atë lumë

Të fjerë e plot shelgje përreth

Tek rrjedh i qetë

Plotësisht i vetëdijshëm drejt detit që i përket.

Duke vështruar lumin që rrjedh e rrjedh

I pashqetësuar nga asnjë ambicie

Duke dëgjuar pëshpërimin e lehtë të valëve

Që luajnë para këmbëve të mia

Pasionin e pandërprerë të rrjedhjes

Qenia ime fragmentare ndjen fillimin e ri.

Asnjë lumë tjetër nuk do të më marrë me vete.

 

Periferikët

 

Këtu

Ku nuk ke as vend ku të qash

Në shtëpiza si kuti shkrepseje

Mureholluar nga britmat e fqinjëve

As dënesat s’janë të tuat.

Këtu

Njerëzia rrojnë duke u qarë me njëri-tjetrin

Nënat janë xheloze për ankimet që askush nuk i dëgjon

Njerëz periferikë, botëharruar

Dinë të urrejnë të afërmit

Por duan të huajt.

Gjithë ditën e Perëndisë

Plakat bëjnë magji.

Dhe vajzat kanë fate të lidhura.

Janë rralluar burrat.

Asfiksi pa ujë.

Në oborr petaleve iu mbahet fryma

Nostalgjia është njësoj si më parë

Qysh kur kam lindur unë

Vetëm gjethet janë ndërruar sipas stinëve.

Nata bie më shpejt, e rëndë

Si fataliteti i periferive pa hapësirë

Nuk mundem kurrë të jem e lirë…

Atëherë mua do të më vdisnin prindërit.

 

Njollë gjaku

 

Në dhoma të Bardha

Shtruar

Në shilte të bardha

Hyjnë të fisit me qeleshe te Bardha

Ulen.

Fshijnë djersët me shami të Bardha

Pinë

Kafenë e nxehtë në filxhaënë të Bardhë

Urojnë

Nusen veshur me të Bardha

Të trashëgohen

Në ditë të tjera të Bardha

 

Ngrihen.

Për gosti

Therin delet e Bardha.

 

 

Pikëzohet… (Er tröpfelt)

 

Pikëzohet

Kjo pikë uji,

ritmikisht

pikë,

pikë,

mbi qelqin e hollë të ndjenjës sime

pikon.

Nuk mundem t’i shpëtoj gërryerjes.

Kjo pikë uji

Pikëzohet si një fiksim i pashërueshëm

Pikë

Pikë rëndon

Derisa të vijë një ditë dhe ai qelq të kriset.

Të shpëtoj nga pesha

E një pike uji.

 

Buch: „Melodi të heshtjes” – „Des Schweigens Melodien“

 

Instrumentale (Instrumental)

kur të kenë mbaruar së rëni gjethet

dhe bryma e mëngjesit të kërcasë nën këmbët e mia,

atëherë

kur njerëzia të qëndrojnë më gjatë

të ngrohen në shtëpi

për të fshehur kështu ndjenjën e humbjes së papërcaktuar

që i bren padashur

tek përgatisin ҫajin e pasdites…

atëherë

kur dera e ballkonit do të mbyllet më herët

e perdet nuk do të përkunden më lehtas

për të zbutur bukurinë e ҫmendur përjashta.

Dikush

Do të mbështesë kokën pas xhamash

Duke i hedhur një sy të trishtuar

Natyrës që i përkëdhelet ftohtësisë,

pastaj për gjithë natën

do të dëgjohet vetëm melodia e erës që merr me vete

e përplas teneqet e coca-colave të flakura në rrugë

në ditën e shkuar.

 

Buch: „Ndodhi në shpirt“  – Seelengeschehnisse

 

Ujëra të thella (Tiefe Wasser)

Këtu

Është një urë me harqe të lartë

E përfunduar me mjeshtëri

Si një akuarel i vjetër që ngjyrat

t’i ruan gjithmonë të freskëta.

Përposh thellësive thërret uji

I lëmuar i bukur si një pasqyrë e re

Ku mund të shihem qartë.

E shoh të ngjitet drejt meje

Me epshin përpirës të një panjohuri

Drithërohem

Ti thellësi vdekatare!

Po vij po vij fluturimthi…

Kam pritur këtë ҫast

Të lëkundem në një vals me ajrin,

të fundosem në vorbullat e tua!

 

Buch: „Melodi të heshtjes” – „Des Schweigens Melodien“

Besimi (Vertrauen)

 

Ftohet

Vazoja e thyer

vetmi me petale

të shpërhapura në qelqet

që m’u ҫanë në duar.

Sado të qajnë qelqet e plasaritura

Nuk i besoj sinqeritetit të dorës së gjakosur

Heshtja është varr

Nga del e vërteta.

Unë i besoj vetëm vazos së thyer.

Buch: „Melodi të heshtjes” – „Des Schweigens Melodien“

Tipari tjetër (Das andere Merkmal)

Vuajtja është forma e shfytyruar

E ovales së ngrohte të fytyrës

Rrëshqanthi zvarritet duke rrudhur syrin e djathtë

E pastaj merr formën e buzës që ikën drejt perëndimit

Vuajtja është asimetria në fytyrat e rregullta

Të shqiptarëve të heshtur, kur i dalloj së largu

E i përshëndes edhe pa i njohur

Në njërin nga qytetet simetrikë të Europës.

Buch: „Melodi të heshtjes” – „Des Schweigens Melodien“

 

 


Etiketa:

Pas