Mapo Letrare

Duke fluturuar mbi fushashkretimi







Bëni LIKE faqen zyrtare në Facebook
               Publikuar në : 16:56 - 10/10/20 |
mapo.al

GOLGOTA


Një shtyllë malin çan


si lëmshin shtiza majëprehtë.



U këput boshti I tokës!


Ulërijnë qentë.


Dhimbja vazhdon,

Ndërrojnë vetëm kohët.

Njeriu kryqëzuar

mbi boshtin e tokës.

Golgotë,25 tetor

 

QERSHOR 68

Mjellma,mjellma,mjellma…

Drejt veriut.Drejt veriut.Drejt veriut!

Kenedi…Kenedi… Kenedi…

E kositën.

Ndoshta në politikën e huaj

jam fare profan

por e kuptoj mirë gjakun

kur faqen e pafajshme lan.

Ekranë demagogë,

limuzina në zi…

me plumba,me plumba,me plumba

polemizojnë tani…

Kujtoj:lëkundej si i dehur

kokën pa e varur ende,

tregonte me gisht Eseninin

litarit që tundej mbi dhe.

Lëkundej njëlloj si ai,

eklipsi në sy iu shfaq.

Gjithëçka u mendua për reklamë,

në gjak përfundoi,në gjak.

Jetë e pambrojtur

e liderëve,artistëve,

drejt nga ekranet

kositen nga krismat.

Ah,sa trishtohen rrënjët

të prera, pa jetë

e mollës në ballkon

në katin e tridhjetë.

Mollë,mollë,mollë,

në djall kështu!…

Mollë të rrokaqiejve

për arkivole ju rritin ju?

ROMANCË

Mbaje mend këtë çast.Mbaje mend këtë gjemb.

dhe gërvishtjen që mbi sup të la.

Unë jam poeti Tënd i përjetshëm dhe

dashnori i përjetshëm Tënd.

Kjo është gjithëçka.

Mbaje mend këtë botë,aq sa ti mund

ta mbash mend,

ndoshta një mijë vjet,ndoshta më tepër.

Do të thërrasësh.Ty do të të

grisë prapë ky gjemb

Dhe… asgjë më tepër.

NATË

Sa shumë yje!

Si mikrobe

në ajër…

1963

Nënat po mbesin jetime.

Fëmijët po i braktisin.

Ti je fëmija im,

nënë,

fëmija im I braktisur.

LETËR EJANJICKAJASISH DAKTILOGRAFISTE

E MAJAKOVSKIT

Ju Majakovski ju ka diçka borxh.

Po ua kthej unë.

Faleni,ai vdiq shpejt.

Për Lermontovin,për Lorkën,

diçka nga xhepi duhet të heq

që borxhin e pafund ta ndreq.

Borxhi ynë i tmerrshëm,i tejzgjatur,

paratë:pika-pika gjaku.

Faleminderit etër,stërgjyshër,

rrotulloju bosht i epokave të ra…

Po vallë kush për mua do paguajë,

për gjithëçka do paguajë,për gjithëçka?

NË VDEKJEN E PAZOLINIT

Klor i hidhnin

mbi trup,mbi kokë

Pazolinit

si dikur Lorkës.

Ka gjithmonë një të vërtetë,

kështu do të jetë siç ishte:

të vrarët janë poetët,

vrasësit fashistët.

Dhe do të përcjellë si legjendë

vargu brezave një nga një.

Në rast se nuk vriten më poetë

e qartë është:

s’ka kush të vritet më.

Romë,6 nëntor 1975

LUTJA E MIKELANXHOLOS

Zot,unë jam bishti jot,

përse vallë më le në turmë?

Zot,vallë ç’të kam bërë?

Po vallë ç’të të bëja më shumë?

GOJA

Unë jam Goja!

Sytë prej korbi m’i nxori armiku,

duke fluturuar mbi fusha

shkretimi.

 

Unë jam hidhërimi.

Unë jam zëri

i luftës së vitit 41,

i qyteteve këkëprerë mbështjellë nga

shkretia.

Unë jam uria.

Unë jam fyti

i gruas së varur.Trupi i saj lëkundej si kambanë

mbi sheshin memec,pa gojë.

Unë jam Goja.

O,gozhdë

të kryqëzimit.Shtjella tymi ngrita në Perëndim

hirin e mikut të paftuar!

Dhe në qiellin memorial ngula yjet dritëfortë

si gozhdë.

 

Unë jam Goja.

ANATEMA

Kujtimit të Pablo Nerudës

Shtriheni Ju në Kili si në varrin vëllazëror pa fund e anë.

Nerudën e vranë.

Vrasësit,të shtirur,mes lotësh,

afrohen me kurora demagogësh.

Ushtarët tani i braktisën portat Tuaja.

Arresti mbaroi.Fitorja Juve u buzëqesh.

Kur vdes poeti,vdes liria,

kur vdes liria,

poeti vdes.

Poetët tiranët s’I kuptojnë askund,

ku i kuptojnë i shkojnë në plumb.

Nën një mal lulesh shtriheni përmbys mbi tokë,

si Lorka dikur,fatzi,plot forcë.

Matildën,të bukurën,kryelartën,

pude lotësh e mbytën,

lot

të artë.

Pablo i ullinjtë,plot manushaqe sytë,

këngëtar i njohur,

më i njohuri nga të gjithë.

Ju më ftuat mysafir,

në ditëlindjen e artë,

tavolina është e përbashkët,

vdekja e veçantë.

Ju më ftuat stadiumeve të recitojmë këngë,

stadiumet janë kthyer në burgje të rendë.

E vranë poetin,Robin Madhështor…

Vëllezër të Nerudës

burgjeve anë e mbanë

vini mbi jaka

fjongot e zisë

si dikur shamitë partizane.

Një minutë heshtje?Një minutë mallkim

le t’i zëvendësojë nekrologjitë,epitafet.

Mallkuar qofsh,o mafie despotike,

mallkuar qofsh!

Mallkuar qofshi

iluzionet e mija demokratike.

Vrasës të poetëve,me radhë,pas alfabetit,

mallkuar qofshi!

Mallkuar!

Mallkuar!

Lermëni të bie përmbys mbi varrin e Nerudës.

Lermëni një grusht dhe t’I hedh më parë,

të ndahem duke përtypur dhembjen dhe turpin,

me poetin e fundit të lirisë së vrarë.

 

Andrej Voznjesenski

Përktheu nga origjinali Bardhyl Londo


Etiketa: ,

Pas