Mapo Letrare

Ikja e poetit









Bëni LIKE faqen zyrtare në Facebook
               Publikuar në : 13:54 - 11/02/21 |
Istraf Haxhillari

Ikja e poetit



( Rekuiem për Bashkim Gjozën, mikun tim të paharruar )


Ese nga Istraf Haxhillari




Ka poetë që bëhen të tillë në kushte e rrethana të caktuara. Poezia e tyre është e kultivuar, pjesë e edukatës, lule e rritur artificialisht nëpër sera. Këta jetojnë pak, vdesin shpejt dhe harrohen shpejt.



Të tillë janë të shumtit.


Ka të tjerë, më të paktë, që lindin poetë, e kanë në gjak vargun, janë mëkuar me të, jetojnë me të dhe vdesin për të. Kjo lloj poezie jeton gjatë, kapërcen vitet, shekujt, mbetet përherë e freskët.

Në kohën e Bajronit dhjetëmijë mijë fatkeq donin të bëheshin poetë. Shkruan pa fund, botuan pa fund, morën trofe pa fund. Për ta u thurën komente dhe u bënë analiza.

Pastaj u harruan bashkë me poezitë dhe librat e tyre.

Mbeti Bajroni që u anatemua, u përbuz, nuk mori asnjëherë medalje. Po, mbeti se ishte poet i lindur, poezinë e kishte nëpër damarë.

Pa mëdyshje Bashkim Gjoza i përket grupit të dytë.

Ai ishte poet i lindur.

Copëza të shumta impresionesh, mbresa të afërta e të largëta, ngecur diku në thellësi të kujtesës, vërshojnë nëpër poezitë e tij vargëzuar porsi virgjëresha të paprekura nga dhuna e harresës nëpër vite. Vargjet burojnë natyrshëm nga shpirti i etur, me larmi temash dhe stil origjinal, përjetime estetike, copëza bukurie të spikatura.

Në qendër të krijimtarisë letrare një fletë lisi, degëza e ahut të blertë, një çupë e bukur si dritë, gruaja e sertë, xheloze, një burrë i fortë e i patundur si shkëmb, natyra e vendit të lindjes, e dëlirë si ajo, e mahnitshme si ajo.

Nëpër vargje poeti devolli cek të perëndishmen. Se shpirti i tij është univers gjigand i pa shterur kurrë. Meditimet rrjedhin vetë nëpër vezullime natyrore, ndjesi pikante për dashurinë, bukuritë e jetës, magjinë e ndjenjës:

Dal shëtis korijes i menduar

Ndënë degë zbardhur me okitë

Jam i vetëm fare, i penduar

Dhe s’më dhimbsen miqtë hipokritë

Tani jam i lirë dhe i zhgënjyer

Si një shpirt që endem ku të dua

Më ka flakur era e rrëmbyer

Si një fletë lisi në përrua…

Por nga lisi marr diçka me vete

Dhe e mbaj në shpirt si fanatik

Në lundroftë fleta tej në dete

Do të thonë… lisi ish fisnik…

Dhimbja e Bashkim Gjozës vjen e freskët, me ngjyresa të llojllojshme, ku shfaqet shpirti i këngëtarit, mbushur me prushin e përshkënditur të vargut tjerrë me dhimbje e mall.

Sidomos me etjen e pashuar për jetën që një ditë këputet pa pritur:

Dremitin fletën nën dëborë

Se iku kohë e moshë

Kështu do prehem edhe unë

Nën gjinjtë e tu bardhoshë

Po dridhen degët gjithë brymë

Zbardhuar nga acari

Po të ngrohesh ti me frymë

Rilind sërish si bari

Dëbora s’ka ç’i bën një shpirti

Që s’pyet kohë e moshë

Ky shpirt rebel ringjallet prapë

Dhe puth gjinjtë bardhoshë.

Ka rrjedha e përrenj që mbushin lumenjtë dhe humbasin në detin e thellë të kulturës, por ka edhe burime këngësh që krijojnë një lumë krijimtarie disi ndryshe. Ai vadit arat e ndjenjave dhe ato të mendimit, të dashurisë e urrejtjes, të asaj pjese të jetës që nuk duket por shprehet, që nuk preket por lexohet.

Një lumë i tillë është vepra letrare e Bashkim Gjozës.

Vargjet të bëjnë ta duash atë kur lundron në brendësi, ta urresh kur të përplas fuqishëm nëpër shpellat e mendimit, të shijosh shushurimën e rrjedhave në vorbullën e krijimit. Çdo tingull, qoftë edhe një gur i hedhur mbi sipërfaqen e tij ka drithërimën e mëkatit dhe kthehet në varg.

Me talentin dhe punën e pandërprerë një jetë të tërë, Bashkim Gjoza e ka ngritur monumentin e tij: “Një gjerdan gurësh të çmuar me tharm njerëzor.”

Ne na mbetet ta respektojmë atë. Poeti u nda nga jeta me 30 dhjetor 2014

 

1


Etiketa:

CLOSE
CLOSE
Pas