Mapo Letrare

Jo të gjithë stinët kanë emra (Poezi)





Bëni LIKE faqen zyrtare në Facebook
               Publikuar në : 18:30 - 07/03/20 |
Nga Marash Mirashi

SHKRETETIRA E ÇUDITSHME


Një re në qiellin e trishtimit



Nuk do të sjellë kurrë shi


Shkretëtira të reja po lindin

Në trup e shpirt!

Saharaja do të ngjajë si vjeshtë

E viseve magjike të lindjes,

Kur ti udhëtar i çmendur të ndiesh

Përvelimin tim të shkretetirës!

Ti kurrë nuk do të shohesh një gamile

Përmasave të shkretëtirës së re

Nje faunë tjetër është shpikur

Pa emra latinë, ende!

 

Eksplorues të fantaksur, të çmendur

Më kot do t’i bien shkretëtires përqark

Pa gjetur ende asnje emer

As bimë as ujë e as kafshë!

 

DERË E VJETER

Derë e vjetër e shtëpisë prindërore

Derë e vjetër druri…

Miliona trokitje gishtërinjësh mbi ty

Sa here u kthyem përmallur…

Habitem

Si nuk u shndërrove

Në piano!

 

 

NOSTALGJI E RRUGËS SË VJETER

Në rrugën time të fëmijërise

Pa mëshirë

Hodhën asfalt.

 

Gjurmët e vogla mbi pluhur

Humbën

Lojërat u mbyten

Horizontet u mbyllën

Bota u shua.

 

Thellë dheut

Fëmijëria

Qan

Për mua!

 

 

ARIFI I VOGËL

Në fshatin e bukur buzë lumit

Qëndisur gjithandej, me pyje e ara

Arifi i vogël nuk është i lumtur

Atij i mungojnë moshatarët

 

Arfi i vogël, në shkollën e fshatit

Mëson librin e parë, abetaren

Me të njëjtën mësuese që u mëson kiminë

Fëmijëve të mbetur të fshatarëve

 

Shkolla e fshatit, gjithsej ka

Njëqind e pesëdhjete tavolina e karrige

Por veç trembëdhjetë është numri i nxënësve

Në shkollën pa gumëzhitje

 

Arifi i vogël nuk ka me kë të luajë

Pasditeve, deri në muzg vonë

I mungojnë lodrat, e gjithçka tjetër

Njësoj, siç moshatarët, i mungojnë

 

Arifi i vogël, një fëmijë fatkeq

Endet, vetmuar, rrugeve të fshatit

Pa, moshatarë, pa lodra, pa gaz në buzë

Me të ardhmen, dorëzuar fatit

 

Kur Djali i vogël të jetë rritur

Në fshatin bosh me banorë të ikur

Ne do të na vijë të gjithëve turp

Që dikur  e lamë vetëm Arifin!

 

 

SHQIPËRIA IME

Shqipëri, tokë e diellit

Shtrat i ullinjve të moçëm, lumenjve, maleve

Liqeneve kristal,

Ndjesë, tek ec mbi ty

Mos të lëndova

Më fal!

 

Ah, Shqipëri e dhembsur

Shtrat i fushave pafund

Kodrinave plot lule

tek ec mbi ty

Gjithe ndjese

Përkulem!

 

Shqipëria ime, shtrat dashurish

gëzimesh, klithmash

Brengash pafund

Secilin nga bijtë e tu

Pa kërkuar asgje

E perkund!

 

Shqipëri, tokë e zotit,

Shtrat i të parëve

Përse po ikin njerëzit, varg

turravrap, nxituar

Pa ndjesë

E falje!

 

Shqipëria ime, tokë e diellit

Plagosur dhe ringritur

Himnizuar  dhe tallur

Nënë krenare fëmijesh

Të kemi rënduar

Na ke falur!

 

Shqipëri, tokë e bekuar

Shtrat i Alpeve, Eposit

Naltësive, stolisur me pyje

Unë biri yt,

mbi supet e tua

Qëndis yje!

 

MËSIM PREJ NJE BURRRI TË MOÇEM

NË PEJË

 

Vllau jem që jeton n’Kosovë

Sa herë t’kam pyet, a t’dhemb prapë plaga e vjetër

Që e fsheh poshtë një këmishe të bardhë!

Si s’ndale tu m’rrejtë

Se je mirë

Dhe asnjëherë s’të ka plagos shkjau!

 

Vllau jem që qesh

Me pyetjen time

Kur fjala vjen te plaga e luftës ne Deçan

Ma thuaj t’drejtën e zotit

A t’dhemb ma ajo plagë

Sidomos, kur ndrron moti!

 

Asnjëherë s’ma ke thanë

Tash njizet vjet, veç ke lujt me mua

Vllaun tand

Që e rren sa herë don me ditë

Për ty

E me t’ndie zanin!

….

 

Kam pyet një burrë të moçëm ne Pejë

E m’ka thanë

Se për kosovën

Nuk asht lavdi me u plagos

Por me vdekë!

Pra, mos pyet ma

Se prapë

Kanë me të qeshë!

 

 

DIKUR KEPUTA NJE MOLLË

Ende e ndiej

Zhurmën e hapave të çartur të rojes

Tek më ndiqte

Me një shkop të stërmadh  në dorë

Kur në pemëtoren në anë të Drinit

Unë fëmija,

Këputa një mollë.

 

Frymëmarrjen time,

Hapat e shpejtë

E thirrjet gulçuese të rojes

Për të mos e kafshuar mollën

Ende i ndiej!

 

Këputa njëherë

Në kopështin e ndaluar në Buzëdrin

Rrëmbimthi një mollë

Qe bëhej më e kuqe dhe ëmbël

Nga tërbimi i rojes!

 

Tash, kohët kanë rrjedhur

Bota ka marrë tjetër formë

Por, rojet me hapa të çmendur, janë po ata

Si atëherë kur këputa një mollë!

 

 

LIRIA

Liria është reja e bardhë në qiell

Që bëhet shi

Vetëm kur do ajo

Për të shuar etjen e pemëve, zogjve, kafshëve…

Kujdes

Babëzia njerëzore përjashtohet

Nuk është etje!

 

Liria është tek rendja e kafshëve në savanë

Në kërkim të ujit e barit

Para se ato të përfundojnë në kopshtin zoologjik

Ku për të parë kafshë të robëruara

Duhet të paguash taksë!

 

Liria është gjithnjë në arrati

Larg marrëzisë kolektive dhe turmave urbane

Ajo nuk ankorohet e as lidhet pas molit

Me zinxhirë të rëndë

Me po aq lehtësi

Sa ç’lidhim një anije të madhe.

 

Liria është gjithkund, ku ne shohim

Pa frikën se na kanë shënuar si rrebelë

Që nuk veshëm asnjëherë kostum

E se asnjëherë nuk vizituam

Dyqanin me kravatat e fundit.

 

Liria është klithma e foshnjës së sapolindur

Që asnjë çast s’mund të kuptojë

Se sapo përjetoi

Kulmin e lirisë së saj

Në jetë!

 

Liria është gjithçka që ende nuk e kemi mësuar!

Kënga që nuk është kënduar akoma

Ëndërra e mbetur pezull

Duke parë retë!

 

 

ANA

E bukur eshte Ana, sy blu, shtathedhur

Nuk ka Iphone, makine te shtrenjte dhe varëse ari

Krevati i Anës, eshte i vjeter

Tavolina e drekes lekundet

Por Ana, ka lule ne oborrin e saj!

 

E bukur eshte Ana, sy blu, shtathedhur

Nuk shkon në “schiuma party” në Jalë, nuk pi duhan

Shtepia e saj fut ujë

Kur shiu, rrembyeshem godet çatine

Por Ana ka libra ne shtëpine e saj!

 

E bukur është Ana, sy blu, shtathedhur

Nuk ka qenush që e lidh pas vetes

Nuk del të dielen tek blloku i zhurmshem

Nuk ka minifund, tanga e buzekuq firmato

Por Ana ka plot ëndërra!

 

E bukur është Ana me lulet e saj dhe librat

E bukur është Ana me ëndërrat e pavrara

Nga makina e shtrenjte, Iphone, duhani dhe Jala

Me kot shikoni te Blloku

Aty, s’është Ana!

 


Etiketa:

Pas