Mapo Letrare

Kuba të pajetuara / Arkitektura e jetës














Bëni LIKE faqen zyrtare në Facebook
               Publikuar në : 10:49 - 17/04/21 |
Laura Olldashi

….po të shkruaj për të thënë që është letra e fundit që merr nga unë. E kam menduar ketë lamtumirë. Të kam menduar shumë. Por mendimet nuk mi dhanë përgjigjet. Është një duel-dialogu që bëra gjatë me siluetën tënde, me atë që sot është hije e hijes së dikurshme ose kujtim i kujtimeve që kurrë nuk erdhën.





Këto ditë kam qenë shumë i shqetësuar për të kuptuar ku shkojnë historitë, fjalët, gjestet, ndjenjat. E di që do të më japësh përgjigjet e botës. Por nuk flas për gjërat që i konsumojmë çdo ditë. Se ti do ma mbushësh përsëri kokën plot me budallallëqe, me teoria leshi dhe me sjelljet e mikrobit njëri.


Unë flas për të tjera gjëra. E di që kemi dy regjistra të ndryshme komunikimi dhe të qëndruari në botë. Në këtë errësirë jam i shqetësuar ku shkojnë dashuritë e pajetuara?





Fjalët e pathëna, puthjet e pa dhëna, duart e pa shtrënguara? Zënkat e pa grindura? Bola e ajrit që mund të kishim thithur në të njëjtën kohë ku shkon? Vendi që do zinin trupat tona të bashkuara në ç’pikë të kontinentit ndodhen? Gjërat që për miliona arsye nuk u krijuan ku depozitohen?



Po të shkruaj ty që nuk erdhe kurrë. Hija e hijes së pa-ekzistuar.


Është vonë. Mesnatë. Në dhomën tjetër fle trupi i gruas time. I shtrirë në gjatësinë e krevatit. Por dhimbja që ajo ndjen është më e madhe se përmasat e asaj dhome, kalon edhe kilometrat e këtij rruzulli kaq të vogël. Ajo nuk di asgjë për ty. As për praninë tënde në jetën time. I poshtri jam unë. Dhimbja e saj ka tjetër emër. Është vetëm gjysma e dhimbjes time. Por kjo nuk ka të bëjë me ty. Ti e vogla ime, veshur me fustanin mbi gju, plot me lule të bardha dhe të kuqe.

Ti e bukura ime, je gjysma tjetër e dhimbjes time. Nuk ndodhesh në asnjë apartament të ftohtë, të tullave të kuqe me vrima, parafabrikat. Por je brenda dhomave të pareteve të venave të mia. Herë transparente, herë e plot-dukshme dhe herë asgjë. Ajo “asgjë” që më tret në gishtat, këmishën e mëndafshtë të lëkurës tënde. Unë e di çfarë po bën tani. Ke mbyllur sytë dhe me duart lartë kërcen nën dritë-hijen e hënës. Vallen e shtrigave, pa asnjë melodi.

Shtriga ime do më mungosh. Këlthitje e brinjëve të mia do jesh. Pleqëria e dhimbjeve. Egoist unë që të zgjedh gjithmonë në të njëjtën moshë. Egoist unë që të lëj në të njëjtin moshë. Vetëm 20 vjeçe. Ikja ime të ndal aty. Largohem gjithmonë nga ty në ditën kur mbush 20 vjeçe. E përsëris dhe e ri-përsëris, atë skenë, në të gjitha jetët e mia. Por e vetmja gjë që më del besnike mbetet ikja ime në të njëjtën ditë. E shoh si zhduket “ikja” në horizonte.

Këmbë shtrembër ecën çalë- çalë, me kokën kthyer mbrapa; vetëm tek ty. Pastaj livadhi ndez qirinjtë e tortës së ditëlindjes dhe ti fik plotësimin e dëshirave të tua. 20 vjeç është numër i rrumbullakët. Edhe ardhja ime në atë moshë të kishte gjetur. Në baticat e zbaticat e shpirtit tim ti nuk ndryshon. Dëgjoj akoma të qarat e gruas time. Jam i poshtër.

Duhet të isha shtrirë afër saj. T’ia mblidhja dhimbjet dhe t’ia varrosja diku. Çdo mëngjes ti çoja lule dhe ti rrisja trëndafilat. Ndoshta kështu shpirti do ti lulëzohej. Por nuk di të shpreh ndjenja për gjërat që më rrinë afër. Unë kam mall për gjërat që më ikin. Kam mall edhe atëherë kur i shpik vetes dhimbje. As pranverën që ka ardhur nuk e kam parë. E largova nga vetja. Të kisha premtuar që do ta jetoja.

Por s’mbaj më as premtime. Ndoshta ty të dukem burrë. Por burrëria me vdiq shumë jetë përpara. Aq herë sa dashurohem me ty. Shfaqesh përpara orbitave të syve si diçka e brishtë, sa bëj vështirësi të ndjek sepse te humbas në ajër. E ndaloja disa herë erën që mos të çonte larg dhe mos të përplaste në një stinë që nuk ishte e imja; ku e kam të panjohur passwordin për të hyrë.

Të kam imagjinuar lule pjeshke pranvere, ndërsa unë lule e bardhë bore. Sa herë kam dashur të fus majat e gishtërinjve në stinën tënde por druhesha se do të sillja të ftohtin. Të kam thënë që edhe gruaja ime vjen nga një tjetër stinë. E verdhë-vjeshte. Mbush dhomat e shtëpisë me trishtimin e saj që shkelet si gjethe e thatë dhe shpërndahet si pluhur i artë në shpirtin tim. Pra unë jam dimri në mes pranverës dhe vjeshtës.

Me një zemër ti më tërheq dhe në anën tjetër zemra e gruas time me shtyn tek ti. Ti nuk e di arsyen përse ajo fle me dhimbjet. As këtë gjë nuk ta thash. Sa shumë gjëra do mësosh nga kjo letër. Por nuk dua që ti të mendosh që jam i poshtër. T’ia lëmë gruas time ta mendoj këtë gjë. Se burri dhe gruaja për njeri-tjetrin janë të poshtër.

Janë të mbushur me shumë helme. Ai e ka ndryshuar. Ajo e ka ndryshuar. Dhe ndodhen brenda vorbullës të rrumbullakët që quhet jetë. Inercia e një betimi i mban bashkë (të paktën kështu thotë teoria por për mua ato lëpijnë dhimbjet e njëri-tjetrit si qeni kockën). Sikur të mundesha të dilja jashtë nga martesa ime nuk do të hyja më në asnjë lidhje tjetër. Ajo fjala “përgjithmonë” është kollarja që më merr frymën. As me ty nuk do ta bëja.

Ty që të kam si ajër të pakët. As me ty nuk do të strukesha tek asnjë cep i asaj fjale. Dhe u rritëm me idenë për të pasur punë të përhershme, kontrata që do të na çonin në pension, spitale që do të na shëronin, pushtetar që do të na sillnin mirëqenien dhe lirinë, ideale që do të kishim dhënë edhe jetën apo dikush që do të na donte pafund aq sa yje ka qielli.

Edhe ty të kanë rritur në pritje të princit për të shpëtuar nga kjo botë kuçedrash? Dhe të mendosh që princi mund te jem unë që i lodhem gjërave që më vijnë mbrapa. Unë që jam kaq budalla. Kaq bosh. Kaq me frikë. Kaq i vetëm; i trishtuar; i sfilitur nga gjërat që më zgjasin gjithmonë sepse vetëm asgjëja zgjat përherë.

Paradoksi është që as “e pakta” nuk më mjafton dhe më sjell gropën e mungesës në mes të stomakut. Por preferoj të jetoj me mungesën tënde, me boshin e dashurisë tonë. Pa të rrokullisur në të përditshmen e monotonisë. Zgjimi në gjashtë. Aroma e kafes mbush shtëpinë.

Grila e dritares është prishur dhe pret të nesërmen që të sistemohet. Pastaj mbyllur nëntë orë rresht në zyrën e trishtuar duke folur me numrat, pa e parë as grimcën e diellit. Më vonë metroja e verdhë që të lëviz trupin në kthesat e pasigurta. Një i mjerë të del në rrugë dhe të përplas dhimbjen e tij duke të afruar thikën afër fytit dhe jam gati t’ia mbështes dorën për ta ngjeshur më thellë drejtë karotides time. Pastaj spikerja me dekoltenë e buzëve të fryra, të kuqe ëmbëlsisht të flet për numrin e të vdekurve: vetëm 620 vetë…

Mbas sfilitjes të kësaj dite, trupi kërkon vetëm të shtrihet në çarçafët e natës së qetë për të pushuar ditën absurde. Në krah shtrirë trupi i akullt i gruas time! Është e paktë që nuk çmendem. Që nuk vjellë kockat e papërcjellura të kësaj jete. Më vrasin fytin edhe kur i përtyp edhe kur i vjell. Mos u habit.

Ti nuk njeh as trishtimin tim. S’mund të vija nga Marsi. Jam njerëzor si çdo idiot tjetër që bën finta dhe interpreton surratin e jetës së tij. Në qoftë se do më pyesësh në ç’maskë e gjej veten? Është ajo e “Njeriut që qesh”*.

Sa i trishtuar ishte edhe pse qeshte! Ndoshta ka ardhur ai moment qe të them të dua; të dashuroj deri në pikën e fundit të qenies time. Por në qoftë se do ta them tani, nuk do ta bëj për ty por për të shpëtuar veten nga kjo dhimbje. Për të dalë nga ky trap trishtimi më duhet dashuria jote dhe si i vobekte që jam do ta konsumoj për dy ditë; do të vdes prapë për një tjetër pikë që ti do ma shtrydhësh me pikatore mbi buzë.

Përse kaq e ndërlikuar të jesh në jetë?

Përse kaq i ngatërruar në mendimet e mia?

Jam në mes dy grave. Njëra me mbetet vetëm 20 vjeçe dhe tjetra plaket nga mospërfillja ime. As mosha jote nuk më shpëton. As dashuria. Kam një pikëpyetje të madhe që dua ta ndaj me ty.

Ku shkojnë gjërat që nuk i jetojmë? Ti ku do të shkosh? Si e ka emrin mali që do strehosh pjesët e mia që nuk i jetove? Sa më shumë rritet lartësia e tij aq më shumë më zë frymën dhe aq më i vogël bëhem. Ndoshta kam lindur për gjërat e pajetuara. Ndoshta ky është bilanci i jetës. Derisa shoh bilancin është momenti për të mbledhur shumat.

Ndërsa ti mbetesh e bukur dhe i largohesh më shumë cepit të syrit tim. Kurse gruaja ime historikisht e shtrirë mbi gjatësinë e dhimbjes. Dje humbëm fëmijën tonë. Qëndroj me ne vetëm dy ditë. Të mendosh që ajo gjithë kohën ka jetuar me dhimbjen e pritjes. Kur “pritja” pritej të vinte me parë iku. Edhe fëmija jonë mbeti si ty: i pajetuar.

Pa-jetesa e tij ku do të jetohet?

Oh, sa ai mal i madh është dhimbja që ma shtyp kaq shumë jetën!

E bukura ime, pranverë që më mbetesh 20 vjeçe mund të them të shkosh tani. S’kam asnjë këshillë për të dhënë. Jeta është bastarde. Mundohu të marrësh sa më pak dhimbje. Rri larg njerëzve si unë që kanë shumë zemër por jo guxim dhe bëj fluturime në qiellin e kaltër; larg njerëzve.

Krijo një ishull për paqen tënde dhe struke aty. Mos e lër veten të zbres në trishtimin e njerëzve të konsumuar. Në qoftë se gjen të paktën një mik, edhe sikur një mik, as atij mos i beso. Të gjithë kemi lindur vetëm. Nëse një ditë do të vij në mëndje mos harro që në mënyrën time të poshtër, shumë të kam dashur.

Mbylli sytë tani dhe struku në dritë-hijen e hënës, kërce shtrigë-rin tënde. Kërce edhe sikur bota të qesh me ty. Kërce edhe kur të ketë pushuar muzika. Ti mos e ndal çmendurinë tënde. Është e vetmja gjë që do të shpëtojë nga kjo botë e vogël.
Tani më duhet të shkoj. Më duhet të shtrihem në krahun e gruas time. T’ia mbledh dhimbjet dhe t’ia varros. Pastaj mbi dhè të hedh pak ujë dhe do mësoj të pres.

Do të më pyesësh nëse e dua gruan time?

Përgjigja është që ka mundësi sepse brenda saj kam varrosur pa-jetesën time.
Ti puth lakimet e qerpikut poshtë lotit të kristaltë. Në jetë të tjera do takohemi. Shko!

 

1


Etiketa:

CLOSE
CLOSE
Pas