Kryesore

MAPO WEEKEND/ Lela: Protesta duhet të jetë masive dhe këmbëngulëse






               Publikuar në : 08:20 - 16/03/19 |
mapo.al

Flet analisti dhe drejtuesi i portalit Politiko.al


Situata politike në Shqipëri duket e ngërthyer në ngërç. Robert Hand, njohës i mirë i çështjeve të rajonit, deklaroi nga Uashingtoni ‘se e gjithë ideja e politikës është që të duket se të gjitha palët fitojnë dhe jo që një palë të humbë gjithçka’. Sipas tij, ‘ky është problemi që kanë tani’. A mund të kemi një zgjidhje të tillë dhe cili mund të jetë skenari? 

Unë mendoj se jemi përtej ngërçit, atij që amerikanët quajnë ‘deadlock’, dhe kemi rënë me të dyja këmbët në krizë. Ngërç është, për shembull, mungesa e instrumentit thelbësor institucional të Gjykatës Kushtetuese, ndërkohë që mungesa e saj ‘favorizuar’ nga vektorë të tjerë politikë, socialë, përbën një krizë, sipas secilit përkufizim të mundshëm.

Kriza është e dukshme, por edhe e padukshme. Të dukshmen e thelloi dalja e opozitës nga sistemi. Ndërkohë që fillesat e saj hodhën rrënjë te një shkujdesje qeveritare, për të mos thënë platformë, për të lejuar kanabizmin e vendit, me të gjitha rrjedhojat e veta, implikimi personal apo familjar i dy ministrave të Brendshëm, pafuqia e ekonomisë dhe politikave ekonomike, të rënë në pak duar biznesesh të lidhura me qeverinë, për t’i bërë vend kapitalit të huaj të markave të mëdha, e me radhë.

Kriza e padukshme ka të bëjë me ‘eksodin e ri’ të shqiptarëve, më i madh edhe se në vitin 1997, ndarjen e pushteteve, që ka rënë edhe si koncept edhe si realitet, si edhe humbjen e shpresës që shoqëron të gjitha fenomenet e krizës, të dukshme ose jo.

Kështu që, për t’iu kthyer thelbit të pyetjes dhe deklaratës së zotit Hand, mund të thuhet se nuk bëhet më fjalë për humbjen e një pale politike, por e një pale popullore. Pakica ka fituar dhe shumica ka humbur. Nuk ka pikë rëndësie ajo që thonë ambasadorët e huaj këtu se, mazhoranca është legjitime. Po, ajo është legjitime në kontekstin e një procesi politik, me të gjitha të metat e mëdha shqiptare, por nuk është legjitime në kontekstin e gjerë, të përgjithshëm dhe real social, kulturor, dhe antropologjik. Një qeveri që ‘dëbon’ nga mëmëdheu 20 për qind të popullatës në pak vjet, mund të jetë legjitime në proces, por është ilegjitime, madje një mallkim në politikëbërje dhe qeverisje.

Çfarë mund të sjellë protesta e radhës, kur dihet se është e vështirë që protestat të prodhojnë ndryshime të mëdha siç kërkon opozita? A mund të presim diçka ndryshe këtë herë? Çfarë do i këshillonit opozitës?

Protesta ka për detyrë, ose mision të vetin, duke transportuar kështu thelbin e opozitës në Bulevardin kryesor të Tiranës, që të jetë, masive së pari dhe, këmbëngulëse së dyti.

Mund të jetë edhe kjo e dyta, sepse protesta e Teatrit Kombëtar tregoi se fitohet edhe me numra të vegjël, por me vendosmëri, me këmbëngulje, me përfaqësim të denjë dhe me simbolikë.

Këtë do t’i këshilloja opozitës: simbolikën. E kam përsëritur shpesh, ndoshta deri në padrejtësi, se opozita e Bashës nuk mund të komunikojë si opozita fundviteve ’90 me ‘Vizion 2000’.  Do t’u këshilloja të merrnin studentët që u prinë shtabeve të komunikimit të protestave studentore nëpër fakultete që t’ua përgatisin komunikimin, të paktën atë simbolik.

Të rinjtë e asaj qëndrese e dinë komunikimin sepse komunikojnë vetveten. Opozita duhet ta komunikojë vetveten duke e tejkaluar veten. Sepse opozita e ka tashmë misionin, i duhet vetëm ta përcjellë atë si dhe sa duhet.

Komunikimi politik strategjik, është gjë tjetër dhe jam i sigurt që z. Basha i ka gjetur njerëzit e përshtatshëm për këtë.    

Opozita pretendon se të gjitha opsionet e zgjidhjes do përplasen te pamundësia e mbajtjes së zgjedhjeve të lira dhe të ndershme me kryeministër Edi Ramën. A qëndron ky argument dhe si mund të trajtohet problemi i zgjedhjeve në Shqipëri?

Opozita e ka komunikuar si duhet këtë kërkesë të sajën. Në thelb të saj qëndron ndarja që opozita kërkon t’i bëjë Partisë Socialiste dhe socialistëve të zakonshëm nga Edi Rama dhe ‘trusti i Rilindjes’. Madje duhet t’i mëshojë kësaj teze. “Nuk kërkojmë largimin e qeverisë socialiste; e pranojmë një kryeministër socialist në krye të një qeverie tranzitore, por jo Edi Ramën”.

Ekzistojnë tashmë informacione dhe dëshmi të shumta se, kryeministri me zor pranon të ndahet nga elementë të dyshuar në politikë dhe shoqëri. Vetë ikja e ministrit Xhafaj ka të bëjë pikërisht me këtë fakt. Ministri që deshi të arrestonte Dakon u largua dhe erdhi nga paradhoma e kryeministrit një ministër që mund të arrestojë vetëm ndonjë plakë protestuese.

Sa i takon problemit të zgjedhjeve, ai duhet trajtuar si thelbësor, si pikë vendimtare e procesit demokratik. Për t’iu larguar termave të drunjtë, zgjedhjet nuk mund të lihen të braktisura dhe të  katandisura në një derexhe të tillë, sa të përshkruhen nga batuta, tashmë e famshme, e të birit të një deputeti socialist, që u arrestua për dhunë dhe intimidim të një vajze. Nëse e mbani mend, gjatë një prej daljeve nga makina e policisë për në gjykatë, ai pat lëshuar një sokëllimë drejt kryetarit të opozitës: Lul Basha, do ta shohim në zgjedhje!

Sa më takon mua nuk ka ilustrim më të qartë të rënies dhe prishjes së zgjedhjeve.


Etiketa: , , , ,

KOMENTO (0)

Shkruaj nje koment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

* *

Pas