Aktualitet

Mos e shisni shtëpinë e vjetër





Bëni LIKE faqen zyrtare në Facebook
               Publikuar në : 08:00 - 19/01/20 |
Poezi nga Mark Simoni

Vjolina e mjerë, mbushur me shiun e vjeshtës që shkoi.


Nuk rri më askush atje.



E mbledhur kruspull, tek një pallat i plakur gërmuq,
Ku tjegullat kërcasin e thyhen përditë,
Sa herë mbi to kalon, si një mace, ndonjë copë mjegull a larë dielli.
Më duket se është mbledhur shtëpia e vjetër,
Tutluar e bërë sa një grusht,
Shtëpia fillikate, zvogluar sa më s’ka,
Bërë si plakat e vetmuara,
Që tremben nga rrufetë e shirave të vjeshtës.
Mbi qatinë e laskaruar,
Akoma mundohet të mbledhë valë antena garravaqe
E një televizori që ka dhënë shpirt prej vitesh.


Nuk ka njeri brenda prej kohësh.

Zilja e derës nuk cingëron më, është fikur,
Teksa nëpër brinjët e hapura të portës së mjerë,
Fishkëllen era e tërbuar, si vajtojcë dimri.
Diku në mur, varur në gozhdën e ndryshkur,
Fëlterja e vjetër e gështenjave dhe tepsia e shegëve dhe hurmave.
Librat dhe kapakët e bibliotekës i ka brejtur mola,
Ndërsa në qosh kotet soba me drurët e fikur, (dikur drurë të kuq),
Ku sipër saj gërhiste lehtë ibriku i çajit që ziente.
Karriket e shtrembëruara prej artritit, lëngojnë e vajtojnë,
Sa herë që mbi to kërcen macja e vogël e lagjes.
Pak më tutje shtretërit e butë
Që flenë prej kohësh poshtë çarçafëve të pluhurit,
Ndërsa në bufe, gotat dhe filxhanët,
Vazhdojnë akoma të nusërojnë për miqtë.

Dremit shtëpia e mjerë,
Por mos e shisni të shkretën!

Se akoma nëpër të sillet, si një shall i lehtë ngjyrë tjegulle,
Ajri i butë që mbështillte nënën time,
Si titrrimi i makinës së shkrimit
Bubrron nëpër shtëpi vështrimi i ftohtë e i prerë i tim eti.
Ndjej që akoma lodrojnë e hidhen përpjetë nga gëzimi
Ditët kur vinte M. dhe puthej me mua.
Ndërsa në qosh rrinë kruspull, këngët me kaçakë të gjyshes sime,
Që i këndonte gjithë hare dhe pataj qante.
Ermojnë kudo, muresh, velenxash, skutash,
Erërat e reçelit të sapo bërë, aromat e gjellëve të drekës,
Shurupi sajuar me trendafila,
Dollapi i kafesë që piqet ngadalë cingëron vajtueshëm,
Ndërsa në qosh të ballkonit, më duket se akoma sjell baltë për folenë,
Dallëndyshja, që s’di se përse, por më duket prej Shiroke.
Si në ëndërr, në telin e parvazit, vazhdojnë të tunden petkat e holla
Që presin për t’u tharë.

Nuk e shisni dot shtëpinë e vjetër,
Me gjithë këto gjëra që ka brenda.

VIOLINË E MJERË

Poshtë varkave të vogla që dremisin në mol,
Këndojnë këngën e tyre të ujshme peshqit,
Ndërsa fari ndryshket dhe plaket,
Duke pritur më kot anijen që s’erdhi kurrë.

Taverna fle prej kohësh.

Nga tërë ajo muzikë, hare e këngë,
S’ka mbetur më asgjë,
Veç vjolinës së mjerë,
Mbushur me shiun e vjeshtës që shkoi.

TI QAVE

(Frederik Rreshpjes)

Motivet me shirat e verbër të Shirokës,
Mjegullat hollake të shkurtit,
Dhe gjurmët vocërrake të të dashurës, që s’e pate kurrë,
(Krejt ashtu, si macet e vogëla,
që lodrojnë mbi tjegullat e shtëpive të vjetra),
Kërcyen e ranë brenda teje,
Ranë në pellgun e madh të një ofshame,
Bash atje,
Ku klithte dhe përplitej dëshira jote për ta shkruar një këngë.

Nuk mundeshe më,
Dhe qave.

E krejt i drobitur, lodhur prej motivesh,
E tunde dorën tënde të zbehtë,
(Si flaka e një kandili, që shuhet mesnatës ngadalë),
Dhe thirre vdekjen.

E thirre,
Që, në gjoksin që s’të këndonte dot më,
Vdekja të të vinte një kyq,
Mbi shpinën e kërrusur, (mbështjellë me kapotën e vjetër),
Një kryq.

Në qielli e cfilitur të shtatit tënd ,
U mbyll njëherë e përgjithmonë,
Shtegtimi pa krahë
I lirikës së fundit.

Ferrat e idhëta, rreth vorrit tënd,
Natën
Dëgjojnë një zë lutje.

LIRIKË

Poshtë strehës së qiellit ikën një tufë krillash,
Në parkun mbetur shkret, një flaut bie në vetmi,
Unë harruar rrugësh, me duar në xhepa,
Bredh nëpër natë, fishkëllej për ty.

Fle vjeshta mbi telat e teshave që thahen,
Zogjtë dremisin në folenë e një përralle të vjetër,
Ëndërrat përkunden si varkat në molin e vogël,
Presin ty, që të zgjohesh patjetër.

KU IKIN?

Diku, përtej malesh, këndojnë zjarret e ëmbëla të pyjeve,
Ndërsa karvani i reve të hutuara,
Ngarkuar me shira të rëndë e të ndryshkur,
Ikën tutje.
Mbi vithet e kuqe të mushkave të mëdha,
Tunden arrixhinjtë e vegjël, futur nëpër kosha.
Vargu i pafund, drubitur e lodhur prej udhësh,
Shtegton prej vitesh, e s’ka ku të ndalë.

Shelgjet fërgëllojnë mbi pellgje ujrash,
(drithërojnë që s’bëhen dot kanistra),
Filxhanët ofshajnë për një fall,
Burrat e zymtë gjithë rrugës bëjnë thika,
Prej qumështit të gjinjëve dhe zjarrit të trupit,
Grave, teshat me ngjyra iu marrin flakë.

Lumenjtë e tërbuar vrapojnë brij tyre,
(E për to s’e kanë një pikë ujë),
Gjithë bota e madhe s’ka vend për një çadër,
Karvani i rrënuar, telef, rraskapitur,
Ikën shtegut të botës pafund,
Është nisur,
Për të mbërritur
Askund.

SA DHIMBJE PROFESORI IM

Mes për mes kësaj dite të kthjelltë, me qiell të kaltër,
Me çadrën e hapur të shiut në dorë
Kalon ngadalë profesori im i letërsisë
Profesori im dituruar prej librash
Ndoshta, marrosur dhe hutuar po prej tyre.

S’di se ç’shira të zymtë romanesh bien brenda kokës së tij,
Ç’mjegulla vjershash delikate shtyhen atje
Furtuna novelash të vogla,
Kalojnë nëpër të, re nga qiej shkrimtarësh,
Suferina dhe rrebeshe letërsie.

Dhe në çast ndjej se mbi mua nis të bjerë një shi malli,
Brenda vetes më flakërojnë vetëtima të kuqe dhimbje,
Ndjej tallaze dhe shqota kujtimesh.

Fus kokën dhe unë nën çadrën e madhe të tij, në këtë ditë të kthjellët
Pa ia prishur fare terezinë dhe shirat e mugët,
Pa ia trazuar botën, mjegullat e buta dhe retë,
Dhe ikim tutje, bashkë nëpër rrugë,
Me profesorin tim,
Që më dhemb kaq shumë.


Etiketa:

CLOSE
CLOSE
Pas