fbpx

Mapo Letrare

Në tetë të mëngjesit






               Publikuar në : 15:10 - 05/10/19 |
Nga Ray Nelson

Nga Ray Nelson


Në fund të shfaqjes hipnotizuesi u tha pacientëve të tij: “Zgjohuni.” Ndodhi diçka e pazakontë.



Njëri nga pacientët u zgjua plotësisht. Nuk kishte ndodhur më parë. Emri i tij ishte Xhorxh  Nada dhe binte në sy përballë baticës së fytyrave në teatër, i pavëmendshëm në fillim ndaj çdo gjëje jashtë të zakonshmes. Pastaj vuri re, të shpërndara këtu dhe atje në turmë, fytyrat jo njerëzore, fytyrat e Magjistarëve. Kishin  qenë atje gjatë gjithë kohës, natyrisht, por vetëm George ishte vërtet zgjuar, kështu që vetëm Xhorxh i njohu ata që ishin. Në një moment ai kuptoi gjithçka, përfshirë faktin se, nëse ai do të kishte dhënë ndonjë shenjë të dukshme, Fascinatorët do ta kishin urdhëruar atë të kthehej në gjendjen e tij të mëparshme, dhe ai do të bindej.

Ai la teatrin, duke u shtyrë në natën e neonit, duke evituar me kujdes çdo sinjal që e bëri të mendonte për lëkurën e gjelbër, zvarranikët ose sytë e shumëfishtë të verdhë të sovranëve  të tokës. Njëri prej tyre e pyeti: “A keni një çakmak o mik?” Xhorxh i dha një çakmak, pastaj u largua që aty.

Në intervale, gjatë rrugës, Xhorxh shihte posterat të varur me fotografitë e syve të shumëfishtë të Fashinatorëve, dhe urdhëra të ndryshëm të shtypur mbi to, të tilla si “Punon tetë orë, luan tetë orë, fle tetë orë”, dhe “I martuar dhe riprodhuar. “Një TV i vendosur në një dritare të dyqaneve tërhoqi syrin e Xhorxhit, por ai pa gjetiu në të njëjtën kohë. Duke mos parë Fascinator-in në ekran, ai mund t’i rezistonte urdhrit, “Qëndroni në këtë stacion”.

Xhorxh jetonte i vetëm në një dhomë gjumi të vogël dhe, sapo u kthye në shtëpi, gjëja e parë që bëri ishte shkëputja e TV-së. Megjithatë ai mund të dëgjonte TV-ën e fqinjëve në dhoma të tjera. Shumicën e kohës ata ishin zëra njerëzorë, por nganjëherë ai dëgjonte kuakjet e çuditshme dhe arrogante të të alienëve. “Bindju qeverisë,” thoshte një kuakje. “Ne jemi qeveria”, thoshte një tjetër. “Ne jemi miqtë tuaj, ti do të bësh gjithçka për një mik, apo jo?”

“Bindju!”

“Puno!”

Papritmas ra telefoni.

Xhorxh u tërhoq. Ai ishte një nga Fascinatorët.

“Përshëndetje”, bërtiti ajo. “Këtu është menaxheri juaj, Shefi i Policisë Robinson. Je një njeri plak, Xhorxh Nada. Nesër në orën 8, fiks zemra jote do të ndalet. Ju lutem përsërite”

“Unë jam një njeri plak,” tha Xhorxh.

“Nesër në orën tetë fiks, zemra ime do të pushoi”.

Menaxheri ia filloi.

“Jo, nuk do ta bëj”, psherëtiu Xhorxh. E imagjinonte pse ata e donin të vdekur. Ata dyshuanin se ai ishte zgjuar? Mbase. Dikush mund ta ketë sinjalizuar atë, ai e kuptoi që nuk ishte përgjigjur si të tjerët. Nëse Xhorxh do të kishte qenë gjallë një minutë pas orës tetë të së nesërmes, ata do të ishin të sigurt.

“Nuk do të pres fundi këtu”, mendoi ai.

Ai doli përsëri. Posterët, TV-të, urdhrat e rastit nga të huajt që kalonin dukeshin se nuk kishin fuqi absolute mbi të, por sidoqoftë ai akoma e ndjente veten të tunduar fort që të bindej, për t’i parë gjërat në atë mënyrë  siç dëshironte zotëria e tij që ai t’i shihte. Kaloi  një rrugicë dhe u ndal. Njëri nga të huajt ishte aty vetëm, duke u mbështetur në mur. Xhorxh eci deri tek ai.

“Lëviz”, murmuriti ai, duke u përqëndruar te Xhorxh me sytë e tij vdekjeprurës.

Xhorxhi e ndjente vetëdijen e tij të lëkundur. Për një moment, koka reptiliane u zhduk në fytyrën e një plaku të dehur të dashur. Nga natyra, i dehuri është i dashur. Xhorxh mori një tullë dhe e theu mbi kokën e plakut të dehur me gjithë forcën e tij. Për një çast imazhi u mjegullua, atëherë gjaku i gjelbër blu rrodhi në fytyrën e tij dhe hardhucë ra, duke u kontraktuar dhe përpëlitur. Një moment më vonë ajo ngordhi.

George e tërhoqi trupin në hije dhe e kontrolloi. Kishte një radio të vogël në një xhep dhe një thikë kurioze dhe pirun të formuar brenda një tjetre. Radio e vogël tha diçka me një gjuhë të pakuptueshme. Xhorxh e vuri pranë trupit, por mori takëmin.

“Unë nuk mund të shpëtoj,” mendoi Xhorxh. “Pse t’i luftojmë?”

Por mbase dhe mund.

Po sikur të kishte zgjuar të tjerët? Ia vlente ta provonte.

Ai shëtiti dymbëdhjetë blloqe deri në apartamentin e së dashurës së tij, Lili, dhe trokiti në derë. Ajo erdhi ta hapë e veshur me rrobë banjë.

“Unë dua që ju të zgjoheni,” tha ai

“Jam zgjuar”, u përgjigj ajo, “Futu brenda”.

Ai u fut. TV ishte i ndezur. Ai e fiku.

“Jo”, tha ai. “Dua të them vërtet e zgjuar.” Ajo e shikoi atë pa e kuptuar, kështu që ai kapi gishtat dhe bërtiti, “Zgjohu! Mjeshtri të urdhëron të zgjohesh! ”

“A je në vete, Xhorxh?”, Pyeti ajo me dyshim. Sigurish  ti po tallesh.” Ai e goditi. “Mjaft!”, Bërtiti ajo, “Çfarë dreqin po bën kështu?”

“Asgjë”, tha Xhorxhi, i mundur. “Thjesht po bëja shaka.”

“T’ma fusësh me shuplaka nuk është thjesht një shaka!”, bërtiti ajo.

Trokitën  në derë.

Xhorxhi e hapi.

Ishte një nga alenët.

“Nuk mund të heshtësh?”, Tha ai.

Kuptoheshin pak sytë dhe lëkura reptiliane, dhe Xhorxhi pa një imazh të ndezur të një mesoburrë të shëndosh në mëngë të këmishës. Ishte ende burrë kur Xhorxhi ia preu fytin me thikë kuzhine, por ai ishte i alien para se ta prekte tokën. E tërhoqi brenda apartamentit dhe i dha një shqelm derës. Ç’pe atje? pyeti Lili duke treguar diçka të ngjashme me një gjarpër me shumë sy mbi dysheme.

“Zoti … Zoti Konej, psherëtiu ai, sytë e tij u hapën me tmerr. “Ti… sapo e ke vrarë, si të mos të ishte gjë.

“Mos bërtit”, e paralajmëroi Xhorxhi, duke bërë përpara drejt saj.

“Nuk do ta bëj, Xhorxhi. Betohem se nuk do ta bëj, vetëm të lutem, për hir të Zotit, hiqe atë thikë. “Ai u tërhoq përsëri derisa shpatullat e tij u mbështetën në mur.

Xhorxhi pa që ishte e kot.

“Mendoj do të të lidh”, tha Xhorxhi. “Së pari më thuaj se në cilën dhomë jetonte Mister Coney.”

“Dera e parë në të majtë në krye të shkallëve”, tha ajo. “Xhorxh … Xhorxh. Mos më torturo. Nëse do të më vrasësh, më vrit në çast. Të lutem, Xhorxh, të lutem. ”

Ai e lidhi me çarçafë dhe i mbylli gojën, pastaj kontrolloi trupin e Fascinatorit. Ishte një tjetër nga radiot e vogla që flisnin një gjuhë të huaj, një tjetër grup takëmesh, dhe mjaft me kaq.

Xhorxhi i drejtohet derës tjetër.

Kur trokiti, u përgjigj një nga ata gjarpërinjtë: “Kush është?”

“Një mik i zotit Coney’s. Dua ta shoh ”, tha George.

“Sapo doli një sekondë më parë, por do të kthehet shpejt “U hap një plasë në derë dhe katër sy të verdhë zunë të përgjonin jashtë. “Donni të hyni e të prisni?”

– Mirë, – tha Xhorxh, duke mos i parë sytë.

“Jeni vetëm këtu?”, Pyeti ai sapo mbylli derën, prapa  shpinës së Xhorxhit.

“Po, pse?”

“Ai preu fytin nga pas, pastaj kontrolloi apartamentin”.

Gjeti ay skelete dhe kafka njerëzore, një dorë gjysmë e ngrënë.

Gjeti aty vaska me kërmij të mëdhenj që pluskonin.

“Fëmijët”, mendoi ai dhe i vrau edhe ata.

Kishte edhe dy armë, të një lloji që ai nuk i kishte parë kurrë më parë. shkrepii një gabimisht, por për fat të mirë kishte silenciator. U  duk se po qëllonte mi shigjeta të vogla helmuese.

Paketoi armën dhe sa më shumë kuti me shigjeta dhe u kthye në banesën e Lilit. Kur ajo e pa, u shtrembërua nga një terror e pashpresë.

“Qetësohu, zemër”, tha ai, duke hapur çantën e tij, “Unë thjesht dua të huazoj çelësat e makinave.”

Ai mori çelësat dhe zbriti shkallët deri në rrugë.

Makina e tij ishte ende e parkuar në të njëjtën zonë të përbashkët, ku ai e kishte parkuar gjithmonë. Ai e njohu atë nga dhëmbi në zgavrën e duhur. E mori, e ndezi dhe filloi ta ngasë pa qëllim. Ai udhëtoi me orë të tëra, duke kërkuar në mënyrë të dëshpëruar një rrugëdalje. Ndezi  radion e makinës për të parë nëse mund të vinte ndonjë muzikë, por nuk kishte asgjë tjetër përveç lajmeve dhe të gjithë ishin për vetë atë, Xhorxh Nadan, maniakun vrasës. Shpallësi ishte një nga zotërit, por ai dukej pak i frikësuar. Por pse duhej të ishte i trembur? Ç’mund të bëjë një njeri?

Xhorxh nuk u befasua kur pa bllokimin e rrugës dhe u kthye në një rrugë anësore përpara se ta arrinte. Asnjë piknik për ty, zoti Xhorxh, mendoi ai me vete.

Ata thjesht sapo zbuluan se çfarë bëmë në apartamentin e Lilit, kështu që ata po kërkojnë makinën e Lilit. Ai e parkoi makinën në një rrugicë dhe mori rrugën e metrosë. Për ndonjë arsye, nuk kishte të alienë në metro. Mbase  ishin shumë të sofistikuar për këto gjëra, ose mbase vetëm sepse ishte vonë natën.

Kur më në fund hyri njëri, Xhorxh doli.

Doli në rrugë dhe hyri në një bar. Njëri nga Fascinatorët ishte në TV, dhe përsëriste vazhdimisht, pa pushim: “Ne jemi miqtë tuaj. Ne jemi miqtë tuaj. Ne jemi miqtë tuaj. “Hardhuca budallaqe dukej e frikësuar. Pse? Ç’mund të bëjë një njeri kundër tyre?

Xhorxh urdhëroi një birrë, pastaj befas  ai u godit nga fakti se Fascinatori  në TV nuk dukej të kishte më fuqi mbi të. E shikoi përsëri dhe mendoi: “Duhet të besojë se mund të dominojë tek unë për ta bërë këtë. Shenja më e vogël e frikës nga ana e tij dhe fuqia për t’më hipnotizuar mua u zhduk. “Ata dërguan fotografinë e Xhorxhit në ekranin e TV dhe Xhorxhi u strehua në një kabinë telefonike, thirri kontrollorin e tij, Shefin e Policisë.

“Përshëndetje, Robinson?”, Pyeti ai.

“Jam unë”.

“Jam Xhorxh Nada. E kuptova se si t’i zgjoj njerëzit “.

“Çfarë? Xhorxh, prit një minutë. Ku je? ”Robinson dukej gati histerik.

Rifilloi dhe e pagoi dhe la barin. Ata ndoshta do të kishin shkuar deri në thirrjen e tij.

Mori një metro tjetër dhe shkoi në qendër të qytetit.

Ishte mëngjes kur hyri në pallat që strehonte studion më të madhe televizive të qytetit. Thirri  portierin dhe mori ashensorin. Polici para studios e njohu. “Po, ti je Nada!”. Ai u shtang.

Xhorxhi nuk nuk shkonte ta qëllonte atë me pistoletën me shigjeta të  helmuara , por duhej.

Për këtë duhej  të vriste disa të tjerë para se të hynte në studio, përfshirë këtu teknikët e turnit.  Jashtë kishte shumë sirena policie, britma të ngazëllyera dhe hapa vrapimi nëpër shkallë. Alieni ishte ulur para kamerës dhe thoshte: “Ne jemi miqtë tuaj. Ne jemi miqtë tuaj, “dhe nuk e pashë Xhorxhin të hynte. Kur Xhorxhi e qëlloi me pistoletën me gjilpëra ai thjesht u ndal në mes të fjalisë, duke u ulur aty, i vdekur. Xhorxh iu afrua dhe tha, duke imituar mashtrimin e alien, “Zgjohu. Zgjohu. Na shikoni si jemi dhe vritnani! ”

Ishte zëri i Xhorxhit që qyteti e dëgjoi atë mëngjes, por ishte imazhi i Fascinatorit dhe qyteti u zgjua me të vërtetë për herë të parë dhe filloi lufta.

Xhorxhi nuk jetoi për të parë fitoren përfundimtare. Ai vdiq nga një atak në zemër fiks në tetë.

Përktheu:Faslli Haliti

 


Etiketa: ,

Pas