Aktualitet

Protesta e opozitës/ Shkrimtarja Açka reagon me poezi






               Publikuar në : 15:10 - 12/05/19 |
mapo.al

Një ditë pas protestës së opozitës e cila u shoqërua me akte dhune, përplasje mes policisë dhe protestuesve dhe me sulme të forcave të rendit për të shëprndarë turmat e njerëzve, ka reaguar edhe shkrimtarja Flutura Açka. Ky reagime është paksa ndryshe nga reagimet që jemi mësuar të shohim pasi Açka ka zgjedhur ta përcjellë protestën me anë të një poezie.


Nga Flutura Açka

Nën gaz Tirana e pagaz

Ti shkel mbi ta me thundër,

me sarkazmë,

me hekurbeton,

me oxazepine i verbon,

me taftatë e grave të mira të vendit tim,

që të dinë të mirë,

e t’duartrokasin me pahir,

përgatit qefinë.

Me helm ua ngjyen natën,

në shijen e darkës ua tret t’idhtën nikotinë,

me të fundmet grahma të durimit,

thur haluçinimet e tua në cyber space,

me tënden rutinë.

Me rruazat e syve të fëmijëve,

që diell ëndërrojnë,

thur zinxhirë të rinj errësire,

një të re plojë.

T’mbyllta duken dritaret,

ajri i natës vika era përzhimë,

a i ndien,

apo s’ta ndjen?

Me marka kollaresh të shndritshme,

var shpresën e tyre çdo ditë,

nuk harron t’u veshësh,

xhaketa dalëboje batutash,

trupin ua e kafshon çdo mbrëmje,

me fjalor ngjyrëeurope,

me zhargon rrugërie qesëndis,

me huqin e kumarit me djajtë,

n’short ua e hedh përditë atdhedashurinë.

Ti llapaqeni shik i pleqënisë,

që kohët moderne parlament i thanë,

ashtu, me ëndrrën perverse të përjetësisë divine,

si faraonët mbi Nil, masturbon mbi Lanë.

Ti tani je qenie pa liri,

cub, që nga fermenti i luksit qelbesh bërsi.

Me farë djalli, ti farë djali,

gjithë ditën e lume loz me tënden rraketake,

dhe ngjyen me britma makinën e memories së Atdheut,

të lodhur nga plagët n’fytyrë e n’shpinë.

Në gjah ke dalë,

mes parkut fantazmë të kullave të tua,

me pemë betoni të zëna në kurthin e dhunës,

aty, zagarët e tu nën orgazma kimike,

t’i lëpijnë të lumtur lustrinat e luksit,

pushtetin tënd prej rëre,

dehjen diabolike.

Me ç’materie të prishur,

mbushur silikoni i kafkës tënde,

ku sheh ëndrra sulltanësh në fronë,

që veç thyejnë e shqyejnë,

tymosin e zhbëjnë,

thërrmojnë e ngjyejnë,

helmojnë e fyejnë,

shpëlajnë e lyejnë,

durimin tonë.

Trembur, zhveshur kujtese qyteti,

mbulohet me petka të hidhura ëndrrash,

por ti s’e sheh,

shpejt nata në ufëm do pëlcasë:

Zot, Ajme!

Ku je?

Motive të rimarra, 21 Mars 2016-11 Maj 2019


Etiketa: , ,

CLOSE
CLOSE
Pas