Mapo Letrare

Ti je kudo rreth meje – Cikël poetik nga autorë të ndryshëm









Bëni LIKE faqen zyrtare në Facebook
               Publikuar në : 17:06 - 20/10/20 |
mapo.al

Solli në shqip Dashamir Malo



Teresa Palazzo Conti, Argjentinë


DOLLI




Dua një dashuri të egër, të kthetrave dhe dhëmbëve



që do të më sulmojë pabesisht haptas ditën me diell.


                                                              Alfonsina Storni

 

Unë jam martiri lidhur tek shtylla

duke u djegur në hijesirën tuaj.

 

Ti je kudo rreth meje,

dhe brenda zbrazëtisë sime,

ti më do dhe,

përunjësisht

 

unë të lejoj të shpalosësh

devijimin tim.

 

Bujaria juaj tejshpon poshtë

plagës më të thellë

e cila nuk është më e juaja tashmë.

 

Do të ngre një dolli për ty

për praninë tënde

dhe një tjetër për veten time

të këtij momenti të vrullshëm.

 

Nëse ky është fundi

lë të jetë i përpiktë dhe i saktë

mprehe kristalin

dhe le të më derdhet gjaku

deri në pikën e fundit.

 

Sikur të ishin këto stade fjalësh

hajmalia më fisnike në himnin tim?

 

Unë ngre dolli në diell,

livadheve dhe breznive

dhe depërtoj në sytë e tu.

 

Dhe vetë vdejka ime.

 

 

BURGOSJE

 

Sot më në fund do ta lë derën hapur

dhe do ta lë veten të befasohet nga pafundësia e fjalës;

atë fjalë që donit ta linit të çlirët

kur faji dhe frika ju meku zërin.

 

Sot do ta lë shtëpinë hapur

të mund ta ndjej trokitjen e dorës tënde lypse;

ndoshta thjeshtësinë e dashurisë së ndershme.

 

Sot më në fund

do ta hap shpirtin

për të parë të derdhet

drita e lëbyrur e pikëllimit tim

duke lundruar në albumin me shëmbëllime të zbehta

në hapat e tua këmbëngulëse që nuk lënë gjurmë.

 

Sepse kjo është dashuria ime;

plaga prej të cilës mezi të vështroj ty

dhe gjaku im të ndjek

dhe dhimbja ime nuk do të pushojë.

 

Më në fund do të jetoj e lirë

për të parë atë puthje

të vjedhur në një natë vjeshte

rrokullisur mbi çdo pore të flashkët.

 

Dhe mandej do të vijë burgimi

dhe lëkura ime do të shndërrohet në mur

mbi të cilën do të shkruash me thonj

emrin tënd.

 

 Hristina Komarevska, Bullgari

DETI NE SHTATOR

Deti në shtator
më prek me butësi dhe më mbyt me përkëdhelje,
lule algash të sedefta  mbulojnë  mishin tim të errët.
Ai  luan me njollat ​​e diellit dhe për herë të fundit –
kujdeset për gjithçka, merr frymë thellë me kraharor.

Para se ta lë në fuqinë e dimrit,
është e pabesueshme mirësia e tij dhe kristalet blu.
Retë lart qëndrojnë të ngrira në forma jorealiste.
Atë ç’ka ato do të donin të më tregonin, të ujdisura mirë

për vallen e pritshme të shiut.

Sigurisht që jam duke u larguar pa kthim.
Në mol, çanta e shpinës po më thërret të nisem për udhë.
Deti në shtator është një masë e fashitur.
Dhe përkëdhel ajrin me frymën e tij të kripur.

NE FILLIM TE VJESHTES

 Në errësirën e mbrëmjes
një zog këngëtar lajmëron
Ku e humbi rrugën ai
pasi e kishte braktisur tufa?
Unë vetëm mund të hamendësoj.
Cila do të jetë fatkeqësia e radhës – Nuk e di.
Në degë, foleja e saj është duke u lëkundur nga furtuna

dhe thëllimi, ende e padëmtuar.
Qielli derdhi lot,
ishte duke qarë per veten.
Për ngushëllim, në tel,
vagu i harabelave shkëlqente si gjerdan perlash.

Gema Bocardo Clavijo, Spanjë

 

E PABANUAR

Shtëpia ime është e pabanuar

qyshkur shpresa vdiq.

 

Grabitqarët, tregtarët,

fajdexhinjtë e shkallmojnë atë.

 

Lutjet e pakuptimta tingëllojë si dogma

në të cilat nuk besoj më.

 

Heshtja ime e dashur

Është arratisur e trembur.

 

Minjtë e gjirizeve përlajnë mëkatet e parrëfyera

që banojnë në qoshet pranë frikës.

 

Drita venitet brenda

çative gri

dhe mureve të zgjyrosura.

 

Ëndrrat e mia të gënjeshtërta janë  hapërndarë

në tokë.

 

Zemra ime dhe mendja ime janë duke bërë

një luftë të përgjakshme.

 

Edhe zëri im dëgjohet shumë larg

meje.

 

NJË ËNDËRR

 

Për nënën time

 

Nëna ime punoi gjithë jetën

duke rendur pas një ëndrre;

duke masazhuar shpatullat e të pasurve

duke vendusur lakun e koscave,

duke drejtuar kocka.

Duke kursyer çikë – çikë nga puna me djersën e ballit

duke shpenzuar gjithë jetën e saj.

 

Kur arthriti e mundoi keqazi

duke i  gërryer kockat,

ajo tërhoqi nga banka ato pak kursime

të vëna me mundim

bleu një shtëpizë të vogël

duke hipotekuar kështu gjithë mundin e saj.

 

Të mundnit të shihnit shkëlqimin e syve të saj

kur ajo mori frymë lirisht.

 

Një ditë një narkoman që lypte për ndonjë

kacidhe këputi skarën,

theu derën

dhe vodhi ëndrrën e saj.

 

Lotët e nënës ranë pikë – pikë

duke njomitur dyshemenë.

 

Tani ajo nuk mendon

për ngjyrën e ndritshme të qiellit,

dhe strehohet plot frikë

në shtëpinë e saj të bërë me djersën e ballit.

1


Etiketa: , ,

CLOSE
CLOSE
Pas