fbpx

Mapo Letrare

Tingujt e një rrjedhe që lanë shenja





               Publikuar në : 19:34 - 16/11/19 |
Francesca Gallello

Poezi nga Francesca Gallello


Francesca Gallello ka lindur në Cirò Marina ( KR) të Kalabrisë në Itali. Francesca është shkrimtare romanciere, poete, gazetare, historiane e periudhës së Rilindjes dhe e dialektit kalabrez. Presidente dhe themeluese e Shoqatës “RADICI”, shoqatë për emancepimin shoqëror dhe politik të jugut të Italisë. Presidente dhe themeluese e Shoqatës “VELIERO”, shoqatë letrare dhe kinematografike. Poezitë e Francesca Gallello janë redaktuar nga Dante Maffia, kandidat për çmimin “Nobel” në letërsi. Shpirti i saj revolucionar shprehet në disa nga poezitë e saj, ku trajton çlirimin shoqëror. Francesca Gallello është konsideruar një revolucionare romantike e angazhuar për respektimin e dinjitetit të popullit të jugut të Italisë, di dhe për emancepimin e grave, luftëtare për të drejtat e grave në botë. Ajo organizon sesione shkencore dhe konferenca në të gjithë Italinë. Francesca është drejtore e revistës online “RADICIinforma”, si dhe shkruan për gazetën provinciale “Il Crotonese” dhe për revistën kombëtare italiane “Albatros“. Fituese e disa çmimeve kombëtare dhe ndërkombëtare.

TAKIM



Shpirti i vetmuar përkëdhel mendimin imagjinar të takimit,
duart e nxehta tërheqin trupin e pangopur si ujë,
etje dhe emocion nga ndjenjat e pashuara të puthjes së gojës sate të uritur.
Kujdes psherëtimat!
Trupat i duan rrobat,
goja e pangopur mbi trupin e djersitur,
në dridhjen e dashurisë zbulon si një ishull i ri çdo breg,
e gjen të cfilitur parajsën dhe e gëzon,
duke braktisur me emocion një pëshpëritje,
e si luftëtar tani pushon mbi trupin e djersitur të një dashurie të ngopur.


AH, NËSE MUND TË KTHEHEM PRAPA!

Ah, në qoftë se unë mund të kthehem prapa,
sa shumë gjëra do të ndryshojnë në ardhjen time mbi tokë.
Duke parë këto duar plot me plagë dhe kallo të zeza,
sa shkelma shpinës do t’u jepja qenëve të pronarëve,
gjakun ma kanë thithur duke punuar në token,
që ka pirë prej meje lotë dhe djersë.
Sa herë që mendoj për gruan time të dobët,
edhe ajo mendon,
është lodhur dhe lodhjen ia hodhi gjakut,
ndonjëherë e menduar pranë zjarrit.
Më vjen një zemërim i fortë që ma ndez fytyrën,
Sa? Po, -i thashë, ndërsa shpirti bërtiti:
Bërtiti “Jo”.
Sa shumë “Jo”,- i thashë, ndërsa shpirti bërtiti “Po”.
Unë po mendoj për gomarin tim të varfër.
Pasuria ime e vetme është përkulja e kokës,
kurrë nuk thashë një fjalë të keqe,
kurrë nuk jam rrahur me nervat,
bosi bëhet i keq dhe unë nuk kam kohë
për tu bërë bos i keq.
Shumë shpejt më duhet të përvesh mëngët,
u ngrita shumë herët,
për të sjellë një copë bukë mbi tryezë.
Për t’u bërë bos nuk mjaftojnë toka dhe paratë,
duhet kohë.
Duhet kohë që të mësosh frustrimin e të ngjashëmve tuaj,
duhet kohë që të mësosh si derdhet gjaku,
duhet kohë që të mësosh të qeshurën me zë të lartë,
në pikën që dridh tokën,
për vdekjen e një aventurieri të varfër,
një rënie nga lodhja dhe agjërimi.
Duhet kohë për të mësuar si ndizet cigarja ngadalë-ngadalë.
Ndërsa një baba i varfër i familjes,
duke shikuar shtërngon kapakun në duar,
ai pret leje për të marrë katër kokrra ullinjësh,
që t’i çojë në shtëpi për të ngopur familjen,
nga ullinjtë që kanë rënë në tokë,
nga pema kurrë nuk do t’i lejohej t’i kërkonte.
Duhet kohë që të mësojmë si frustrohet një djalë i varfër,
që është lejuar të pi një pikë verë,
jo nga dëshira, por nga nevoja e djersitjes.
Duhet kohë për të mësuar marrjen e goditjeve
nga njerëzit më të mëdhenj se ti,
njerëzve të krrusur nga lodhja dhe respekti,
nga respekti, po nga respekti,
për ta mësuar këtë fjalë nuk duhet kohë,
mjafton që nëna dhe babai ta tregojnë me shembuj.
Po të mundim të kthehemi prapa në kohë,
në mësim dhe edukim një gjë do të ndryshoja,
do të doja të forcoj qafën që mos ta ul kokën.
Nëse do të kthehesha prapa në kohë,
do të bleja një nerv të ndritshëm plot me dhjamë derri.
Do t’u jepja frustrim të gjithë njerëzve dhunues.
Frustoni njerëzit që kanë shumë kohë,
frustroni për çlirimin e dinjitetit që shumë herë e keni përmendur,
“si të doni Ju!”, “si të thoni Ju!”, “si të urdhëroni Ju!”

DO TË DOJA TË JAP…

Do të doja të jap…,
Deti do të donte t’u jepte anijet dhe fantazmat dashamirëse,
valët dhe humnerat e krijimit dhe misterin e tij, këngët e sirenës në dashuri,
algat e tij sfungjerore, lulet e tij në valëzim misterioz që thirrin valët si krahë.
Pafundësinë do të doja t’ua jepja, fluturimin e një shqiponje reale,
tingujt e një rrjedhe që lanë shenjat e një pejsazhi të ngadaltë e të lodhur,
tastjerat e një pianoje, telat e një violine, melodinë e pashprehur dhe të padëgjuar,
nxehtësinë e një shalli të vjetër, buzëqeshjen deriiii në një pëshpëritje,
një flakë që vallëzon në mes të blusë dhe portokalles, ulërimë e një motori,
aromë e një shege, veli i butë që bashkohet e përqafon detin dhe qiellin.
Sa psherëtimë e gjatë pa frymë, plot dashuri konkuruese… paguar në kënaqësi.
Goja paksa e hapur dhe mishtore, ende mban aromë puthjesh dhe mishi të djersitur,
çfarë goditje e fortë e bën të vallëzojë gjoksin dhe këto krahë të pafuqishëm,
se përmes lirit të qëndisur pushojnë dashuritë e ushqyera…
Çfarë të them…”pastaj”…,boshësia dhe plotësia e një ikje dhe kthimi… e një ti që të përket liria,
ajo shkallë që ngjitet drejt qiellit, ajo lule, vendosur buzë një gremine,
ajo shembja ime në ty, ku në thellësi të mishit tënd gjej paqen time.

DASHURI

Do të doja të kisha duar pa kallo, për të përkëdhelur flokët tu petale trëndafili,
do të doja gojë prej lulesh, që të mund të jepja puthje të parfumuara,
dhe pastaj lëkurën tënde si të Madonës ta fshija me një gjethe të butë,
dhe pastaj mishi im i ngrirë të ngrohej mbi ty,
brenda shpirtit tënd, do të doja të hyja dhe të qëndroja deri në vdekje,
zemrën tënde dua ta dëgjoj në gjoksin tim, ndërsa fryma juaj më përkëdhel fytyrën,
dhe fryma ime bëhet mantel dhe të mbështjell.

KUR DASHURIA

Kur dashuria të lë dhe jeni duke u plakur, si dielli që çliron ujin në kokën tënde,
në këtë përzierje mendimesh, çfarë?
Të bëjnë të humbësh shikimin nga sytë, të trazohet zemra që rreh muret e shpirtit tim,
si një ujk që merr uri prej teje dhe bëhet një ndëshkim, çfarë?
Duket një ujk i uritur dhe i pikëlluar, koka dhe mendimet kërkojnë fjalë,
fakte dhe sjellje, si në një film rrëshqasin njëri pas tjetrit.
Po, përse e kam bërë? Cila është fjala e keqe që thashë? Cila? Sjellja ime e keqe?
Shkoj duke u endur rrugëve si një i dehur, duke u përplasur nga njëri mur te tjetri,
një hap i shpejtë, një nëpërkë helmuese më ngjitet shpinës deri në kokë.
Një vajzë cigane më terheq dhe merr dorën time mbi të sajën,
don të lexojë çfarë unë kam në zemër,
ke një faturë që vetëm unë mund t’ua shlyej,
qëndro mbi këtë hap që unë të vij e ta marr me të shpejtë.
Tërhiq krahun, shko e më le vetëm, nuk duhet të më thuash çfarë kam në zemër,
nuk di të lexoj, kuptoj vetëm mendimet e zemrës sime,
janë fjalët e vetme që di të lexoj duke zvarritur shpirtin.
Më lajmërojnë drejt tokës së strëgjyshit tim,
më lënë nën drurin e ullirit, ku tërheq këmbën deri në zemër,
duke kërkuar nxehtësinë që vetëm zjarri mund të ma japë.
Kam rënë në gjumë me diellin dhe nën një mantel të ndritshëm u zgjova,
sa të bukur janë këto yje në qiell, si lule do të doja t’i mblidhja,
një shportë plot për ty do të sillja, dobësia ime,
për të ndriçuar zemrën dhe lexuar mendimet e tua,
ku do të më pëlqente të ishte shkruar një fjalë për mua,
një fjalëz e ëmbël si mjalti, e trëndafiltë si zjarri,
që lëshon fishekzjarre në fytyrën time, kur të shoh.
E pabesë, më ke lënë vetëm në këtë flakë,
ku piqem dhimbshëm, pa dashur të ikë,
nuk dua të harroj zjarrin as dhimbjen që ndjej për ty,
nuk dua t’i lë, sepse kjo dhimbje është gjëja e vetme që më mbeti prej teje.

Përkthyer nga italishtja : Nikollë Loka


Etiketa: , ,

Pas