Mapo Letrare

Tingujt, si fjolla të tejdukshme, pështjelluen ajrin (POEZI)








Bëni LIKE faqen zyrtare në Facebook
               Publikuar në : 12:50 - 26/09/20 |
Nga Leon Lekaj

PIANOJA


(Për ditën kur morën pianon mbas arrestimit të tim eti)


Pianoja nuk klithi,


kur duer hamejsh e ngritën,


veç tingujt, si fjolla të tejdukshme,


pështjelluen ajrin,

të çuditun

prej marrëzisë njerëzore.

 

S’e kish fort të lehtë

të përshtatej me zbritjen

nën pikëllimin e syve që ndiqnin

ikjen e heshtun pa kthim.

 

Një tel diçka tha për padrejtësinë

me za të fortë.

Tendosi muskujt e zemrimit

në shenjë proteste

dhe u vetëflijue.

Vetëm atëherë pianoja klithi

me tingull si fillim i një rekuiemi.

Përvajshëm!

E më la kujtim një copë shkall’ të thyeme

që ta shifja çdo ditë

kur ajo t’ më mungonte.

 

DITA E PARË

I pashë syt’ melankolikë të dallndyshave

të mbushuna me flatra ikjesh

dhe thashë fjalë të trishta për lamtumirat.

Ma vonë,

kur nji tufë fëmijësh

nisën me nga mbas tingujsh,

zgjata dorën mes hapave të tyne

dhe kapa fillin e humbun të gzimit.

 

NJË MBRAMJE NË “LIKAVITO”

Mbi bar ndesha me nji zog të plagosun

që n’duer e në sy, shfletonte jugun.

Prandaj i trembem kaq shumë heshtjes sot.

 

E s’ mbërrita me e kuptue se si u rrzue drita

pa më lajmërue se rrugës për n’qepalla t’veta

do më ndizte dy sy

si gacat e mallit të djegun.

 

 

Në kodrën “Likavitò” shfryjnë zemërimin

ernat e fajshme,

këtu nata ka ra

sy i mbyllun prej dhimbjes.

Shandanët e ndezun më lejojnë me përgjue

trupin e pajetë të gjetheve të zverdhuna.

Dhe shpinën tande, re e bardhë

që ngutet me u msheh n’universin tim.

 

SHKODRËS

Si t’i qetsoj venat e mia

Përrenj të rrëmbyeshëm

Kur gjaku me kthetra kujtimesh

Gërmon galeri të mshehta për tek ti?

Ku ta çoj velën e braktisun të kthmit

Që si mort i lagsht randon shpirtin?

E si t’i kaloj netët?

Ato që dinë veç me shterrë kurajën

Që ditve ma ka grabitë edhe nji herë ky dhe i huej?

 

Shpresa ime dergjet diku

Si nji motobarkë e fikun

Që prej s’largu shef andrrën e butë të bregut

E trishtueshëm tund kryet e vet.

Por ti mos më len të idhnuem

Djalë plangprishës që rrugëve ka mbetë.

Mi nis copat e pasqyrave

Ku thyhet përgjumja e diellit tand

Dhe fjalët e reja të dashunisë

Që liqeni yt pëshpërit në mbramje.

E n’kjoftë se nuk mundesh, mos u ligshto!

Më ço veç kangën e legjendës!

Dhe britmat e mureve të dhambëzueme

Që sa herë vij…

Sharrojnë mallin tim të lodhun.

 

 Cikli “Kthejua stinëve shpirtin tand

KOHA E PARË-PRANVERA

Mbramë shkriu bora e fundit, e dashtun,

sot rrugica u përmbyt prej kujtimit tand.

Një tufë lejlekësh me sqepat e tyne

dirizhuen uverturën e pranverës

dhe magma e drithërimës

u derdh si e qeshuna jote

mbyllun në zemrën e kohës

që asnjëherë s’diti me hapë portat e veta.

 

Sot çili vjollca e parë, e dashtun,

po lutjet e mia kaherë

rrugtojnë rrathëve të synit tand

e shuhen nëpër ajër.

 

Çoji sytë kah qiella,

sa herë të kthejnë lejlekët –

tingujt e tyne të gzimit

mos i len me ra përtokë,

se nuk due me m’u thye dëshirat.

 

Fillin e dobët të mendimeve

ma kputë gjithmonë kujtimi për ty.

Nuk kam me i lidhë kurrë pikat e ujit

që ma fundosin krejt gëzimin e stinës.

Veç kam me u lutë:

O Zot,

kthejua pranverave shpirtin tand!

 

 

KOHA E DYTË-VERA

Sonte u shue edhe ylli i shën Lorencit, e dashtun,

qielli u mbush plot me dëshira.

Mbi syprinën e xhamit ku thyhej drita në ramje

andjet e mia vizatuen portretin tand,

koha mbrapsht i lvizi akrepat

dhe mbeti në çastin kur buzët e tua

shqiptuen ma t’bukrën fjalë të botës.

 

Sonte u shue edhe kori gjinkallave, e dashtun,

mëtues i hapave të drojtun,

terrin e heshtun të ksaj nate

do ta përdor mbulesë për ikjen tande

dhe për t’gjitha mbramjet e ujshme,

që çuen furtunë brenda parzmit tim.

 

Po ti eja, e dashtun, këtë natë

e ma ven në grusht dëshirën e vjetër,

që endet në qerthullin e mendimeve të mia,

si një zog i vetmuem.

 

Vetëm ashtu, gjithë paragrafët e shendit

kanë me gjallue si kor gjinkallash

e kanë me shndritë me dritën e një ylli,

që kurr me u shue nuk diti.

 

KOHA E TRETË-VJESHTA

Mbramë ra shi i përmalluem, e dashtun,

sot toka asht zgjue e ngime në puthje.

Kumti i vetimës

u përplas tek e djersituna e nji xhami

e unë s’pata kohë me braktisë trishtimin

 dashunia qe nji truell i zhuritun

në rrugën e gjatë të frymës sonë

dhe fjalët e turbullta që riguen sysh

shuejtën vetëm epshin e shkurtë

e s’mujtën me të bindë

se ishe e vetmja hanë e blertë

që pikonte natës sime.

 

Mbramë ra shi i përmalluem, e dashtun.

Shtegtar i muzgjeve të vona,

etjen rrënuese të syve të mi

e lashë në vetminë e stolit që rrinim bashkë.

Mandej mbusha çastin

me të djeshmen tande

e me zanin e lagun i pëshpërita patave të egra

për ngjyrën e bukur të ngashërimit,

që prej vitesh kisha burgosë

 

KOHA E KATËRT-DIMNI

 

Sonte ra bora e parë, e dashtun,

qiejt u zbardhën prej kujtimit tand.

Geni i gzimit

që nji jetë mbeti i mshehun

shpërtheu mbi trillin e kristaltë

dhe dritat e pabinduna të mkatit

ndriçuen natën e gjatë

dhe sytë e tu

të strukun në prushin e mungesës.

 

Sonte ra bora e parë, e dashtun.

Andrra e natës me ty

asht ndezë si flakë e drejtë

që e dridh lehtë aroma e kujtimit tand.

Po ti eja këtë mbramje

e unë gjithë borën që vazhdon me ra,

kam me e shkri me frymën e netve që u deshtëm

e kam për ta ba lumë të bindun,

që varkën e heshtjes

do ta derdhë në detin tand.

Eja sonte, e dashtun!

në pragun e dritares

ke me gjetë njeriun prej bore

që pret përqafimin e hershëm

me shkri në supin tand.

 

Athinë shtator 2020


Etiketa:

Pas