Mapo Letrare

Tretet zjarrtymi im, në flurimë t’etertë diku







               Publikuar në : 19:15 - 01/06/19 |
Nga Flutura Açka

Nga Flutura Açka


Nga vëllimi “Roja i dritës”

Asgjëja…

Lart,

në ajër të mangët,

kafka më ajet nga zbrazja.

Aty, veç lutja ka vlerë,

dhe kotësia bëhet materie.

Përse kjo ndjeshmëri qielli,

përse kjo denduri drite,

i mangët duket atje, poshtë,

ku lëvrin i pangopur njerëzimi?

Vdekatarë,

ndaleni plojën e shpirtit makut!

Jeta është një,

një je dhe ti,

vulgar i papërsëritshëm,

me dimensionin e epshit dhe t’pangimjes,

i hirshmi hi,

e bukura mrekulli,

që veten e thirre Njeri!

Ndale plumbin e mërisë,

ti grimca e papërfillshme,

mosgjëja,

që krekosesh në merkaton e idiotësisë,

veshur me vese firmato,

mbathur me t’shkujdesjes tunikë.

Pa shih,

edhe retë këtu lart,

janë më të fisme,

se perfeksioni yt motorik.

E vetmja krenari e jotja,

arsyeja,

nuk të ndihmoi dot, njeri,

të jesh i gjithi njeri.

Ku ku, sa ulët, shpesh, fluturon ti!

Aksi i sigurisë

M’u zbehën sot ngjyrat,
mua, krijesës së brishtë,
të përrallës së vjetër t’errësirës.
Tretet zjarrtymi im,
në flurimë t’etertë diku,

fikndizet.

Kam kohë që jam qenie, e
zhvendosur nga aksi i sigurisë.
Ngul një spirancë droje,
por një shtjellë trishtimi,

m’kaplon.

Unë,
që mund të tërboj
një botë, me gëzimin tim,
ankoroj pasiguri, në
një liman pa emër,
buzë dritës,

tani.

 

Aritmi e kohës

Akrepat në fushën e ankthit,

si pleq ngatërrojnë rrugën,

ecin ngadalë,

ora është pafundësi,

minuta është shekull,

çasti, vetë jeta.

Kur bisturia ther në ind,

akrepat kthehen në bisturi,

të shpirtit tim.

Stacioni i vetmisë

Të mos ndalojmë te ky stacion,

të çon në humbëtirë,

ku shiu është rrebesh i sertë,

dhe dielli shpesh bie zheg të përzhimë,

ky është planet i ftohtë, ku

ca shtriga me oi-të në buzë presin,

si vajtojca, edhe pa pagesë,

vajin ta zenë,

thjesht prej huqit të të qarit,

se u pëlqen të ulërijnë.

Pikur në t’zeza,

hije të marra hua nga kushedi ç’truall,

n’barkun e tyre ziejnë veç lëngje,

për t’retinave lot.

Ka stacione të tjera tutje,

është rrugë e gjatë, më e gjatë, shumë e gjatë,

lër radhë për të tjerë,

që kanë më nxit, që bluajnë duf,

luten të zbresin, të bërë def,

që ankohen se kanë nevojë të shkojnë,

që shojet u janë brejtur dhe zemra s’u mban,

nga lodhja dhe izolimi,

nga ploja e trupit që i grin,

trupitja, nga ky i gjati udhëtim,

edhe pse kanë histori të bukura,

jetë plot lavdi,

heronj fiksionesh e sfidues realë,

janë të rremë,

roja të t’shpirtit trillim.

Mos i dëgjo, Uliksi im,

sirenat që po të joshin me trëndafila parajse,

timpanin ta shpojnë,

tërfili i blertë i shpresës,

ende nuk është tharë në lëndinën e zemrës,

i gjallë, sikur u mboll ditën e parë.

Ato xhinde atje jashtë po bëjnë zhurmë,

në holl eko e zërit të tyre,

muret i shpon, qelqet trand,

kur është mjaft, është mjaft, po thonë,

dhe po të shtyjnë tek zbresin,

në vagonin e populluar nga qeniet,

që një stacion tjetër presin.

Mos humb mes tyre, ngatërruar dyerve,

trafikut mizor që thur humbja.

Ja një fishkëllimë,

konduktori meit që shfaqet si nga hiçi,

vë komandë, limfën e ngrin,

bëhuni gati, thotë,

ruhuni nga tuneli i skëterrës,

nga stacioni ku zbritet në vetmi.

Të mbaj dorën,

ashtu shtrënguar të del gjumi,

a të trembi ëndrrra,

a u zgjove, pafajësi?

 

Dromcë antimundimi

Në tregtoren me emrin jetë,

hyjnë e dalin tani pasiguritë.

Fantoma të flurta,

xhepazbrazur nga udha e gjatë,

këqyrin vitrinat,

e dhezin ndër drita aortat,

e qytetit metaforik të dëshpërimit.

Tani,

tepria shterpe fermentohet qilareve,

të pamjaftueshme për antimundimin.

Ç’shije paska dhimbja e shkëlqimit të ftohtë!

Ah,

fantazma të mjera ngjyrëuji,

helmuar nga gjaku i zhbërë,

enden kthinave të akullta,

ashtu zvarrë,

në kërkim të zgëqin ku të topiten,

zjarrit imagjinar.

Humbja,

në eshtra e kapilarë veç ulërin,

e vikat si era,

nëpër brendësinë.

Pezuli dridhet,

kanatet përplasen,

nga zemërimi i ajrit çatrafilohen qelqet,

ca mentesha shkulur,

anojnë t’strehës flegër.

Të ndreqet duhet,

kur të bjerë stuhia,

nëse do të bjerë ndonjëherë,

ky sulm i egër,

 

Dritë-hija

Fusha është kthyer në ligatinë lëngate,

pemët, në roje të heshtura buzë pikëllimit,

n’sheshtinë shpesh shkoklohen re,

sa herë dënes, hapësina.

Mes erës,

ajrit që s’di ku ka me shku,

prej ciklonit mental,

zbrazëtinë e kafkës të mbushë,

përgjon ditë-hija,

dhe qesh me torturat shpirtnore,

me malcimin mizor,

që sa shpesh, sa shpesh,

ankoka njerëzia.

Lermëni të qetë, thotë,

në planetin tim të përkortë,

për këtu,

higjienë i bëni shpirtit,

sepse as frymën, as emrin tuaj,

nuk e sillni dot.


Etiketa: ,

CLOSE
CLOSE
Pas